Tijdens de opnames van The Voice of Holland stond Chantal Janzen er zichtbaar anders in dan kijkers van haar gewend zijn. Niet omdat ze haar werk minder serieus nam, maar juist omdat er achter de schermen dingen speelden die zwaarder wogen dan een perfecte look of een vlekkeloze showavond.
Wie haar de afgelopen tijd op televisie zag, merkte het soms aan kleine details: een blik die net iets langer bleef hangen, een glimlach die wat sneller wegzakte. Het soort signalen dat pas echt begrijpelijk wordt als je weet wat er in iemands privéleven en op de werkvloer tegelijkertijd samenkomt.
Een seizoen met een andere sfeer op de set
Dit seizoen voelde voor Chantal beladen, onder meer omdat het de eerste reeks opnames was zonder de fysieke aanwezigheid van Martijn Krabbé. Zijn rol is al jaren verweven met het programma, dus het gemis werkte door in de dynamiek die normaal bijna vanzelfsprekend is.
Dat betekent niet dat het programma ineens stuurloos werd, maar wel dat de ploeg en de presentatoren moesten schakelen. Een vertrouwd gezicht dat niet op de vloer staat, verandert nu eenmaal de energie. Ook voor Chantal, die zich in dit format juist graag aan vaste ritmes optrekt.
Reacties van kijkers: ‘Is Leco er niet?’
In de nieuwste editie van &C vertelt Chantal dat kijkers zich rondom de uitzendingen opvallend vaak met haar uiterlijk bemoeiden. Via social media kreeg ze berichten als: “Is Leco er niet? Je ziet er anders uit.”
Leco Zadelhoff is al jaren haar vaste stylist en voor veel fans bijna onderdeel van het Chantal-plaatje. Maar Chantal maakt daar meteen korte metten mee: Leco is geweldig, zegt ze, maar “hij is geen tovenaar”. Soms is er simpelweg iets dat je niet kunt wegstylen.
Make-up als masker werkt niet bij verdriet
Wat haar vooral raakte, is het idee dat mensen denken dat een strak kapsel of perfecte make-up automatisch betekent dat je goed in je vel zit. Chantal zegt dat uiterlijk je uiteindelijk “nergens tegen beschermt”: niet tegen verdriet, onzekerheid of tegenslagen.
Ze verwoordt het nuchter en herkenbaar: verdriet kun je niet wegdruppelen of wegpoederen. Je kunt een camera aanzetten, je tekst doen en de show dragen, maar vanbinnen kan het alsnog donkerder zijn dan je buitenkant laat zien—en dat sijpelt vroeg of laat door.
Zorg om de partner van Tina de Bruin
Alsof het gemis op de set nog niet genoeg was, hoorde Chantal in dezelfde periode ook dat Vincent Croiset, de partner van haar goede vriendin Tina de Bruin, ziek is. Het gaat om een vorm van kanker; welke soort is niet bekendgemaakt.
Vincent deelde in november 2025 bij de bekendmaking dat hij “strijdbaar” is en “hoop en moed” wil houden. Voor de directe omgeving blijft zo’n bericht natuurlijk keihard binnenkomen, óók als iemand publiekelijk kracht uitstraalt. Dat maakt het niet minder echt voor vrienden.
‘We namen meerdere afleveringen op en ik moest alleen maar huilen’
Chantal beschrijft hoe intens die periode was, juist door de combinatie van werken en zorgen. Er werden meerdere afleveringen in één week opgenomen, waardoor er weinig ruimte was om op adem te komen. “Ik was zo verdrietig,” vertelt ze. “Ik moest alleen maar huilen.”
Dat is het wrange aan televisie: op het scherm moet alles door, terwijl je in je hoofd soms maar één gedachte hebt. Voor Chantal ging het niet om drama, maar om een heel menselijke reactie. Je wilt er zijn voor je vrienden, maar je staat óók ‘gewoon’ op de vloer.
Martijn Krabbé is afwezig, maar niet weg
Hoewel Martijn dit seizoen niet fysiek aanwezig is, is hij nog wel hoorbaar in The Voice of Holland. Hij spreekt namelijk nog steeds de voice-over in—iets waar veel kijkers blij mee zijn. Zijn stem hoort bij het programma zoals de draaistoelen dat ook doen.
Martijn won eerder zelfs een prijs voor beste voice-over, een detail dat verklaart waarom zijn bijdrage zoveel waarde heeft. Hij was al vanaf het eerste seizoen aan The Voice verbonden. Chantal sloot pas jaren later aan, maar ook voor haar voelt zijn rol inmiddels vertrouwd.
Wat dit verhaal laat zien achter de schermen
De reacties op Chantals uiterlijk laten zien hoe snel kijkers conclusies trekken op basis van een foto of een tv-moment. Terwijl het echte verhaal vaak ergens anders ligt: gezondheid, gemis, spanning op de werkvloer of zorgen om mensen die dichtbij staan. Dat is de onzichtbare laag.
Chantal laat in haar terugblik vooral iets zien dat veel mensen herkennen: je kunt sterk lijken terwijl je het moeilijk hebt. En soms is het al fijn als iemand niet vraagt of je stylist er wél was, maar gewoon: gaat het eigenlijk een beetje?
