De afgelopen jaren stond Romy Monteiro vaak in de spotlights: optredens, nieuwe muziek, tv-klussen en altijd die glimlach die je van haar gewend bent. Maar achter de schermen speelde er meer. In een openhartig interview vertelt de zangeres dat ze zich nu beter voelt dan ooit—en dat dat niet vanzelf is gegaan.
In plaats van alleen te focussen op werk en ‘gewoon doorgaan’, koos Romy er bewust voor om naar binnen te kijken. Ze deelt hoe ze zichzelf opnieuw leerde begrijpen, waarom dat confronterend was en wat ze nu anders doet. En juist dat maakt haar verhaal herkenbaar, ook voor mensen die helemaal niet in de entertainmentwereld zitten.
Een periode die zwaarder voelde dan ze liet merken
Romy zegt dat ze een tijd lang niet lekker in haar vel zat. Achteraf merkt ze dat juist dat contrast ervoor zorgt dat ze nu extra kan genieten van hoe goed het wél gaat. Het is een besef dat je vaak pas krijgt als je echt diep hebt gezeten.
Ze beschrijft geen klein dipje, maar een fase waarin alles te veel werd. En hoewel ze daar niet elk detail van uitsplitst, is de boodschap helder: ze was er “helemaal doorheen”. Dat werd het moment waarop ze besloot dat er iets moest veranderen.
Therapie als keerpunt: “Ik ben echt diep gegaan”
Om zich beter te voelen dook Romy de afgelopen jaren serieus de therapiewereld in. Niet één gesprek of een korte reeks, maar verschillende vormen, samen met een therapeut. Ze noemt onder andere inner child-therapie en EMDR, en zegt: “Noem het maar op en ik heb het gedaan.”
Dat soort trajecten zijn niet altijd makkelijk of comfortabel. Juist niet. Het vraagt dat je oude pijn aankijkt, patronen herkent en eerlijk wordt over wat je al jaren met je meedraagt. Romy vertelt het nuchter, maar tussen de regels door hoor je hoeveel werk het was.
Waarom ze anderen aanraadt om eerder hulp te zoeken
Wat opvalt aan haar verhaal is dat Romy het niet romantiseert. Ze zegt zelfs dat ze mensen juist zou adviseren om eerder te beginnen met therapie—niet pas wanneer je al over je grenzen heen bent gegaan. Volgens haar moet je voorkomen dat het escaleert richting uitputting.
Ze legt uit dat ze zelf pas hulp zocht toen ze er echt doorheen zat. Therapie was voor haar nodig om eruit te komen, omdat het haar alleen simpelweg niet lukte. Dat is een eerlijk inzicht, en ook een belangrijke: je hoeft niet alles alleen op te lossen.
Van cynisme naar dankbaarheid: het perspectief veranderde
Romy vertelt dat ze in die donkere periode weinig kon met goedbedoelde opmerkingen van anderen. Als mensen zeiden: “Je komt hier sterker uit”, dacht ze vooral: hoe dan? Ze noemt het zelfs ronduit frustrerend om dat te horen wanneer je nog midden in de ellende zit.
Maar met afstand kijkt ze er anders naar. Nu is ze dankbaar dat ze door die afschuwelijke tijd heen is gegaan, juist omdat ze er veel over zichzelf leerde. Ze zegt dat ze nu heel goed weet wat ze wél wil en wat ze niet meer accepteert.
Zo jong begonnen: weinig ruimte voor zelfontwikkeling
Een deel van haar worsteling koppelt Romy aan het feit dat ze al op jonge leeftijd in het vak rolde. “Ineens was het er,” zegt ze. En als je carrière vroeg op gang komt, is er vaak maar één richting: vooruit, doorgaan, kansen pakken.
In die periode was er volgens haar weinig ruimte voor zelfontwikkeling. Het ging vooral om carrière maken. Achteraf denkt ze dat ze toen al aan zichzelf had moeten werken. Daarom geeft ze een duidelijke tip aan jongeren met veel verantwoordelijkheid: zoek begeleiding, juist als het goed gaat.
Nieuwe muziek en hernieuwde energie
Eerder dit jaar was Romy te gast bij Shownieuws om te vertellen over haar nieuwe nummer. Daar was ze zichtbaar enthousiast en sprak ze niet alleen over die single, maar ook over andere tracks die al klaarliggen. Het klinkt alsof haar creatieve motor weer volop draait.
En misschien is dat wel het opvallendste aan haar verhaal: dat het niet alleen gaat over herstellen, maar ook over vooruitkijken. Een hoofdstuk waarin ze zichzelf beter kent, grenzen scherper voelt en met meer rust keuzes kan maken—ook in haar werk.
Een eerlijk verhaal dat bij meer mensen binnenkomt
Wat Romy deelt, raakt een breder thema: hoe makkelijk het is om signalen te negeren totdat je lichaam of hoofd op de rem trapt. Zeker in een wereld waarin prestaties zichtbaar zijn, maar onzekerheid en uitputting vaak onzichtbaar blijven.
Juist doordat ze er zo open over praat, kan het voor anderen een zetje zijn. Niet om meteen het hele leven om te gooien, maar wel om eerlijk te checken: hoe gaat het echt? Wat heb je nodig? En durf je dat ook te regelen?
