In Het Waren 2 Fantastische Dagen laat Ernst Daniël Smid (72) zich van een opvallend open kant zien. De zanger vertelt niet alleen hoe gelukkig hij is met zijn nieuwe vriendin Miranda, maar ook hoe zijn Parkinson doorwerkt in iets waar veel mensen liever over zwijgen: intimiteit.
Het gesprek ontstaat in de ontspannen setting van het programma, waar Ernst samen met onder meer Natasja Froger en Edino van Dorsten terugblikt op zijn leven. Wat volgt is een eerlijk verhaal over liefde, gemis en de realiteit van ouder worden met een ziekte die veel meer raakt dan alleen je lichaam.
Geluk met Miranda, maar niet zonder worsteling
Ernst steekt meteen niet onder stoelen of banken dat hij blij is met Miranda. Tegen zijn huisgenoten noemt hij haar een “schat van een meid”, een omschrijving die laat horen hoeveel warmte en dankbaarheid hij voor haar voelt.
Toch is hun relatie niet simpel. Ernst vertelt dat zijn seksualiteit door Parkinson sterk is afgenomen. “Dat kun je niet echt een relatie noemen,” zegt hij hardop, waarna hij er eerlijk aan toevoegt: hij ziet het wél als een relatie, maar zij niet.
Het taboe waar bijna niemand hardop over praat
Wat vooral blijft hangen, is hoe voorzichtig Ernst het onderwerp benadert. Hij zegt dat hij niet goed weet wat hij ermee aan moet en dat er een taboe op rust. Volgens hem zijn er weinig mannen die dit zo open durven toe te geven.
Die schroom gaat niet alleen over hemzelf, maar ook over verwachtingen. Ernst legt uit dat intimiteit al snel een soort belofte met zich meebrengt. Zodra er geknuffeld of gestreeld wordt, is hij bang dat zijn partner denkt: “nu gaat er iets gebeuren.”
Wanneer verwachtingen botsen met wat je lichaam aankan
En juist daar wringt het, vertelt Ernst. Hij zegt dat hij die verwachting vaak niet kan waarmaken. Dat is pijnlijk, omdat het niet alleen iets fysieks is, maar ook iets wat je samen moet dragen in een relatie.
Medicatie is bovendien geen simpele oplossing. Ernst maakt duidelijk dat hij niet alles kan nemen omdat hij ook hartproblemen heeft. Op de vraag of hij het mist, is hij helder: ja, hij mist het wel. Zonder omwegen.
De schaduw van Roos blijft aanwezig
Naast zijn huidige leven staat Ernst ook stil bij zijn verleden, en vooral bij Roos, zijn overleden vrouw. Zij stierf jaren geleden aan de gevolgen van kanker. In het programma wordt duidelijk dat dat verlies nog altijd dichtbij zit.
Ernst zegt dat hij “verslaafd” was aan Roos en dat hij het nauwelijks kon bevatten dat zij eerder zou overlijden dan hij. Het is zo’n zin die blijft hangen omdat hij tegelijk liefdevol, rauw en verdrietig is.
De gedachte aan later, met een scherpe rand humor
Wanneer het gesprek gaat over de vraag of hij Roos ooit “terugziet” na zijn dood, reageert Ernst dubbel. Hij zegt dat hij zou willen dat het waar was, maar twijfelt tegelijk. Het idee van de eeuwigheid voelt voor hem ook ongrijpbaar.
Met een typische, licht ondeugende knipoog relativeert hij het meteen weer: Roos heeft in zijn woorden al zo’n lange voorsprong in de eeuwigheid, dat hij dat nooit meer inhaalt. En dan volgt een grap die de zwaarte even doorbreekt.
Emoties in huis: Natasja en Edino geraakt
De openheid van Ernst blijft niet zonder effect. Natasja Froger en Edino van Dorsten zijn zichtbaar aangedaan wanneer hij over Roos praat. In de uitzending houden ze het niet droog, juist omdat zijn verhaal zo oprecht klinkt.
Het is een moment dat laat zien waarom het programma werkt: twee dagen samen, gesprekken zonder haast, en ruimte voor onderwerpen die je normaal misschien wegduwt. Bij Ernst komt dat binnen, maar bij de anderen dus ook.
Bron: rtl.nl
