Wie aan Peter Gillis denkt, ziet al snel volle vakantieparken, flinke oneliners en de herkenbare reality-vibe van Massa is Kassa. Maar deze week ging het in Den Bosch niet over camera’s of campingdrukte. In de rechtbank draaide alles om papierwerk, deadlines en belastingaangiftes die volgens justitie veel te laat werden ingediend.
De zaak laat zien hoe snel het kan schuren als een groot bedrijf draait op tempo, maar de administratie achterblijft. En dat schuurt nog harder wanneer het om miljoenen gaat. De rechter heeft nu een duidelijk signaal afgegeven: dit soort nalatigheid blijft niet zonder gevolgen.
De uitspraak: celstraf en hoge boetes
De rechtbank in Den Bosch heeft Peter Gillis veroordeeld tot een gevangenisstraf van anderhalf jaar. Daarvan is zes maanden voorwaardelijk, wat betekent dat hij die alleen uitzit als hij opnieuw de fout in gaat binnen de proeftijd.
Naast de straf voor Gillis zelf kregen ook zijn ondernemingen een forse financiële tik. In totaal moeten bedrijven die bij hem horen boetes betalen van ruim 1,3 miljoen euro. Daarmee is de zaak niet alleen persoonlijk, maar ook zakelijk ingrijpend.
Waar draaide het volgens de rechters om?
Volgens de rechtbank diende Gillis over de jaren 2020 en 2021 te laat aangifte vennootschapsbelasting in. Het ging daarbij onder meer om de Oostappen Groep, de bekende onderneming achter de vakantieparken waar hij zo vaak over vertelt op tv.
De rechters benadrukten dat het om grote bedragen ging. Over die twee jaren zouden Gillis en zijn ondernemingen samen ruim 2,8 miljoen euro aan vennootschapsbelasting moeten betalen. Juist die omvang woog mee in de strafmaat.
Het OM wilde een onvoorwaardelijke celstraf
Het Openbaar Ministerie had vorige maand al stevig ingezet. De eis: een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 1,5 jaar voor Peter Gillis, plus geldboetes voor zijn ondernemingen tot een totaal van 1.323.000 euro.
De rechtbank ging mee in de lijn dat een celstraf passend is, juist vanwege de hoge bedragen en de ernst van het tekortschieten rond de aangiftes. Uiteindelijk werd het dus 1,5 jaar, maar met een deel voorwaardelijk.
Het verweer: in die periode geen accountant
Gillis stelde dat hij in de betreffende periode zonder accountant zat. Tijdens de behandeling van de zaak verklaarde hij dat zijn vaste accountant in 2020 stopte, en dat hij pas twee jaar later een nieuwe accountant wist te vinden.
Die situatie zou volgens hem hebben bijgedragen aan de problemen met het opstellen van jaarstukken en het op tijd indienen van aangiftes. In zijn ogen was het niet zozeer onwil, maar vooral een praktische blokkade.
De kritische vraag van de rechter
In de rechtszaal kwam het moment waarop een van de rechters doorvroeg. Waarom was het eind 2020 zo lastig om de jaarstukken op orde te krijgen? Die vraag raakt namelijk de kern van de verantwoordelijkheid van een ondernemer.
Gillis antwoordde dat hij geen “goede accountant” had en dat hij die echt nodig had om jaarstukken op te maken. Volgens hem lukte het pas in 2022 om iemand te vinden die het traject goed kon oppakken en afronden.
Wat betekent dit voor zijn imago en bedrijven?
Voor een realityster is reputatie een tweede verdienmodel. De veroordeling kan daarom verder reiken dan alleen de straf en de boete. Fans kennen hem als iemand die zaken “gewoon regelt”, maar dit verhaal schetst een heel andere kant.
Zakelijk zijn boetes en juridische procedures bovendien zelden een op zichzelf staand incident. Ze kosten tijd, energie en vertrouwen, zeker als je met meerdere bedrijven werkt. Het is afwachten welke stappen Gillis en zijn ondernemingen nu gaan zetten.
