In het zorgcentrum waar ze nu woont, komen de dagen soms in stukjes terug. Een glimlach, een hand op een kinderwang, een flard van een oud verhaal. En soms ook: totale verwarring, juist op de momenten die voor de familie zo kostbaar zijn.
Voor Frans Bauer is dat de realiteit nu zijn moeder Wies al een tijd leeft met alzheimer. Sinds vorig jaar woont ze in zorgcentrum Fendertshof in Fijnaart. De familie blijft haar zo veel mogelijk betrekken, maar bij bijzondere gebeurtenissen blijkt hoe grillig de ziekte kan zijn.
Een bezoek dat tegelijk mooi en pijnlijk is
Wies heeft inmiddels ook haar achterkleinzoon gezien: Jan Jr., het zoontje van Jan Bauer en Danique. Dat klinkt als zo’n moment waarop alles even samenkomt—vier generaties bij elkaar. Alleen herkent Wies hem niet.
Frans vertelt in Weekend dat zijn moeder het bezoek wél leuk vindt, maar dat ze de kleine man regelmatig plaatst in een ander hoofdstuk van haar leven. In haar hoofd schuift de tijd terug, alsof ze opnieuw moeder is van een jong gezin.
Terug in de tijd: “Dan denkt ze dat het mijn kind is”
Volgens Frans gebeurt het dat Wies denkt dat Jan Jr. één van zijn eigen kinderen is. Ze ziet een baby en voelt de warmte van dat moment, maar haar brein maakt er een ander verhaal van. Voor haar klopt dat dan volledig.
Frans legt uit dat ze soms denkt dat “kleine Jantje” zijn zoon Jan is, zoals hij vroeger was. Ze beseft dat er een baby is en vindt dat prachtig, maar voor de familie is het tegelijk confronterend om te merken hoe sterk haar werkelijkheid verschuift.
Herinneringen die blijven, en momenten die verdwijnen
Wat Frans ook opvalt: bepaalde herinneringen zitten nog verrassend stevig vast. Als zijn moeder praat over haar jeugd, kan ze verhalen vertellen die inhoudelijk nog kloppen. Een plek, een gebeurtenis, een gevoel—soms is het ineens heel helder.
Maar daar tegenover staan momenten waarop ze denkt dat iets nú gebeurt, terwijl het feitelijk niet zo is. Die vermenging van toen en nu maakt alzheimer zo verwarrend, zeker voor familieleden die merken dat een gesprek plots een andere richting inslaat.
“Iedere keer een klein beetje afscheid”
Frans steekt niet onder stoelen of banken hoe zwaar dat is. Hij noemt het heftig en vreselijk voor iedereen die ermee te maken krijgt. Niet per se omdat één moment dramatisch is, maar omdat het een proces is dat doorgaat.
Hij omschrijft het als “een klein beetje afscheid, iedere keer weer meer”. Dat is precies wat veel families herkennen: je verliest iemand niet in één klap, maar in steeds kleinere stukjes, verspreid over lange tijd.
Opa worden zet alles in een ander licht
Naast het verdriet rond zijn moeder is er ook nieuw geluk in het gezin: Frans is opa geworden. En juist dat maakt hem extra bewust van tijd. In het weekblad vertelt hij dat opa worden hem laat voelen dat het leven niet eeuwig doorgaat.
Hij rekent hardop: misschien nog dertig, vijfendertig jaar—als het meezit. Niemand wordt zomaar honderd, zegt hij. Die gedachte is niet somber bedoeld, maar als wake-upcall: je moet er alles uithalen zolang je het kunt.
Volle bak vooruit, maar niet als fulltime opa
Die houding vertaalt zich bij Frans in plannen en energie. Hij zegt tegen zijn kinderen dat hij de komende tien jaar nog alles wil geven: leuke dingen doen, shows maken, herinneringen stapelen. En ja, ook met de kleinkinderen door pretparken “scheuren”.
Tegelijk liet hij eerder bij Shownieuws weten dat hij en Mariska niet van plan zijn om fulltime opa en oma te worden. Het is een balans: aanwezig zijn en genieten, maar ook blijven werken en hun eigen ritme behouden.
Een familie die blijft komen, ook als het moeilijk is
Dat Wies haar achterkleinzoon niet herkent, zegt niets over liefde of betrokkenheid. Het laat vooral zien hoe ongrijpbaar alzheimer is: iemand kan zich veilig voelen en blij reageren, terwijl namen, gezichten en tijdlijnen door elkaar lopen.
Voor Frans lijkt het belangrijkste dat zijn moeder het moment nog als positief ervaart—ook al is het anders dan gehoopt. Die kleine bezoekjes, die aanrakingen en lachjes: ze zijn misschien kort, maar ze betekenen veel.
