Hanneke moest maandenlang op haar handen zitten en vooral: haar mond houden over hoe haar Winter Vol Liefde-avontuur precies afliep. En dat blijkt ingewikkelder dan je denkt, vertelt ze in een gesprek met Veronica Superguide. Niet alleen omdat nieuwsgierige kijkers en kennissen blijven vissen, maar vooral omdat je het geheim zelfs voor je beste vrienden en familie moet bewaren.
Wie ooit een verrassing heeft proberen te verstoppen voor iemand die je dagelijks spreekt, weet hoe snel je jezelf kunt verspreken. Bij Hanneke ging het niet om een cadeautje of een feestje, maar om een uitkomst die al snel onderwerp werd van speculatie. Juist die constante aandacht maakt zwijgen een echte sport.
Een jaar zwijgen voelt ineens vreemd
Nu de uitzendingen achter de rug zijn, mag Hanneke eindelijk open zijn over haar ervaringen. En dat blijkt gek genoeg niet alleen maar bevrijdend. Ze zegt dat het “haast crimineel” voelt om na zo lang zwijgen opeens wél alles te mogen vertellen. Het stilhouden is zo’n routine geworden, dat het afleren tijd kost.
Volgens Hanneke bouw je in zo’n periode een soort automatische piloot op. Mensen stellen vragen en jij hebt standaardantwoorden klaar: ontwijkend, vaag en veilig. Dat doe je zó vaak, dat het bijna een reflex wordt. Na een jaar is ze er echter helemaal klaar mee. De stilte mocht lang genoeg duren.
Het moeilijkste: het geheim ook thuis bewaren
Het klinkt glamorous, meedoen aan een populair liefdesprogramma, maar er zit ook een minder zichtbare kant aan. Je dagelijkse leven gaat door, terwijl je ondertussen een groot deel van je verhaal niet mag delen. Juist met de mensen die dichtbij je staan, is dat soms ongemakkelijk.
Hanneke geeft aan dat het bewaren van het geheim echt lastig was, omdat je normaal gesproken juist steun en herkenning zoekt bij vrienden en familie. Als je dan niet vrijuit kunt praten, voelt dat soms alsof je een muur optrekt. Niet omdat je dat wil, maar omdat het moet.
Harde opmerkingen online kunnen je raken
Zoals veel deelnemers kreeg ook Hanneke te maken met commentaar op social media. Ze vertelt dat ze op zwakke momenten toch even door Facebook-reacties scrolde, en dat dat haar niet bepaald goed deed. Als je meerdere keren per dag leest dat je ‘saai’ bent, kan dat gaan knagen.
Ze zegt eerlijk dat ze zichzelf soms bijna begon te wantrouwen door die haatreacties. En dat is precies waarom ze het niemand aanraadt om eindeloos te blijven lezen. Tegelijk zet ze er iets belangrijks tegenover: de mensen die haar écht kennen, weten heel goed dat televisie maar een flard laat zien.
Tv laat een momentopname zien, geen volledig mens
Dat is misschien wel de kern van haar verhaal: kijkers zien een paar geselecteerde beelden, gemonteerd tot een aflevering. Dat is per definitie een samenvatting, geen volledige weergave van iemands karakter. Hanneke benadrukt daarom dat bekenden haar ware persoonlijkheid herkennen, los van wat er in beeld kwam.
In zo’n programma kan één blik, één stilte of één ongemakkelijk moment ineens als ‘typisch’ worden gezien. Terwijl het, in haar ogen, vooral een weergave is van een situatie waarin je gespannen bent, op onbekend terrein. Dat maakt het verschil tussen hoe je je voelt en hoe je overkomt soms behoorlijk groot.
Terugkijken was confronterend
Toen Hanneke zichzelf terugzag, merkte ze hoe vaak ze “in haar hoofd” zat. Ze zag letterlijk dat ze aan het nadenken was, waardoor er weinig uitkwam. Dat herken je misschien wel: je wilt iets goed zeggen, je wilt niets verpesten, en juist daardoor zeg je uiteindelijk bijna niks.
Volgens haar zat er ook angst achter om iets verkeerds te zeggen. En die angst is niet uit het niets ontstaan: je weet dat alles wat je uitspreekt uitvergroot kan worden, online rondgaat en maanden later opnieuw wordt besproken. Dan wordt een spontaan gesprek ineens iets waar je jezelf op beoordeelt.
Te veel zorgen om de ander
Wat haar daarnaast opviel, is dat ze erg bezig was met de vraag of de mannen het wel naar hun zin hadden. Dat klinkt vriendelijk en zorgzaam, maar in zo’n setting kan het ook betekenen dat je jezelf wegcijfert. Je bent zo gefocust op het comfort van de ander, dat je eigen gevoel op de achtergrond raakt.
Hanneke zegt daarbij eerlijk dat, als de ware voor haar langs was gekomen, ze zich waarschijnlijk ook anders had gedragen. Minder in haar hoofd, meer ontspannen, meer zichzelf. Maar soms valt het net niet zo, hoe graag je het ook had gewild. Dat is zuur, maar ook onderdeel van het avontuur.
