Alex de Lange, bekend van Over Mijn Lijk, is maandag op 37-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van kanker. In het programma liet hij zonder omwegen zien hoe het is om te leven met een ziekte die altijd op de achtergrond meeloopt, en soms ineens alle ruimte opeist.
Met zijn openheid raakte hij veel kijkers, juist omdat hij niet alleen de zware momenten deelde, maar ook de humor, het gezinsleven en de kleine dingen die ertoe blijven doen. Alex had al ruim elf jaar een hersentumor en kreeg daar recent nog een tweede, zeldzame vorm van kanker bij.
Het afscheid dat niemand wil moeten schrijven
Het nieuws over zijn overlijden werd gedeeld door zijn vrouw Linda. Op Instagram schreef ze dat ze “met oneindig veel verdriet” afscheid hebben moeten nemen van haar “allerliefste en sterkste man” en van “de allerbeste, grappigste en liefste papa van de hele wereld”.
Die woorden schetsen in één adem wie Alex voor zijn gezin was: niet alleen iemand die vocht tegen ziekte, maar vooral iemand die er wás. Een partner, een vader, een aanwezigheid in huis, juist ook als het zwaar werd.
Een diagnose die jaren meereisde
Alex kreeg in 2014 te horen dat hij een kwaadaardige diffuse hersentumor had. Zo’n tumor zit vaak niet op één duidelijke plek, waardoor behandelen ingewikkeld kan zijn. Lange tijd bleef de tumor relatief rustig, maar die stilte bleek niet blijvend.
Volgens eerdere updates veranderde dat beeld ongeveer twee jaar geleden. Toen begon de situatie opnieuw te schuiven en werd duidelijk dat er weer activiteit en groei zichtbaar was. Vanaf dat moment werd het traject intensiever en onzekerder.
Een gezinsleven onder hoogspanning
Het verhaal van Alex werd ook een verhaal van zijn gezin. Juist in Over Mijn Lijk zie je hoe ziekte niet alleen in het lichaam zit, maar ook in de planning, de gesprekken aan tafel en de energie die opraakt.
Opvallend en pijnlijk tegelijk: hun zoontje voelde al dat er iets veranderde. Hij merkte dat Alex “sneller boos en moe is” en “pijn heeft”. Het is zo’n observatie die binnenkomt, omdat kinderen vaak feilloos aanvoelen wat volwassenen proberen te dragen.
‘Het rommelt in Alex zijn hoofd’
In februari 2024 deelde Linda een update die veel volgers bijbleef: “Het rommelt in Alex zijn hoofd. Er is groei te zien.” Met die ene zin werd duidelijk dat de ziekte opnieuw terrein won en dat de rust van daarvoor voorgoed voorbij kon zijn.
Vanaf dat moment stond er steeds meer in het teken van bijhouden, schakelen en omgaan met wat er wél en niet meer kon. Het tempo van achteruitgang bleek uiteindelijk hoog, zeker in de weken richting zijn overlijden.
Naast de hersentumor ook een zeldzame tweede kanker
Alsof één lange strijd nog niet genoeg was, kreeg Alex recent ook een tweede, zeer zeldzame vorm van kanker erbij: spindelcelsyndroom. Dat maakte zijn situatie nog complexer en bracht opnieuw extra onzekerheid met zich mee.
In zulke gevallen gaat het niet alleen om medische feiten, maar ook om wat het mentaal met iemand doet: opnieuw beginnen met verwerken, opnieuw hoop en vrees balanceren, terwijl je eigenlijk al jaren aan het vechten bent.
De laatste weken en de overstap naar het hospice
De afgelopen weken ging Alex’ gezondheid hard achteruit. Vorige maand werd hij overgebracht naar een hospice. Dat is een plek waar comfort en rust centraal staan, wanneer genezing niet meer mogelijk is en afscheid zich onvermijdelijk aandient.
In het hospice kreeg Alex de ruimte om zich te omringen met mensen die hem lief waren. Niet in haastige ziekenhuisbezoeken, maar in momenten die nog echt van hén konden zijn: dichtbij, persoonlijk en waar mogelijk warm.
Afscheid nemen met een biertje en herinneringen
Linda vertelde dat Alex in die periode uitgebreid afscheid heeft genomen van vrienden en familie die hij nog graag wilde zien. Ze omschreef het als “heel mooi, maar ook heel verdrietig”. Precies die dubbelheid hoort bij een goed afscheid.
Er was ruimte voor wat bij Alex paste: een biertje, herinneringen ophalen en vooral ook lachen om wat ze samen hadden meegemaakt. Het maakte het niet minder pijnlijk, maar wel “bijzonder en dierbaar voor altijd”, schreef Linda.
Een stil, groot gemis
Met het overlijden van Alex verliest zijn gezin een partner en vader, en verliest het programma een deelnemer die voor velen symbool stond voor veerkracht. Het gemis zal groot zijn, juist omdat hij zo dichtbij werd toegelaten.
We wensen Linda, hun zoontje, familie, vrienden en iedereen die Alex liefhad heel veel kracht. Wil jij jouw herinnering of steunbetuiging delen? Laat het ons weten via onze sociale media en praat mee.
