John de Bever en Kees Stevens zijn al jaren onafscheidelijk en leiden een leven waar veel mensen stiekem van dromen. Van optredens tot opnames en van zonnige trips tot lange draaidagen: het stel is zelden echt thuis.
De komende periode zitten ze bovendien bepaald niet stil. Terwijl de ene reis nog maar net achter de rug is, staat de volgende alweer op de planning. En midden in al die drukte borrelt er bij John al langer een heel persoonlijke wens.
Een leven op reis en toch samen
John en Kees zijn inmiddels bijna twintig jaar samen en dat zie je terug in hoe ze hun leven inrichten. Ze trekken veel met elkaar op, werken samen en pakken regelmatig het vliegtuig naar nieuwe plekken.
Op dit moment zijn ze opnieuw onderweg voor werk: de realitysterren zijn bezig met opnames op Malta. Dat klinkt als vakantie, maar wie hen volgt weet dat zulke trips vaak een mix zijn van genieten en keihard doorwerken.
Een wens die al langer meespeelt
In een interview met Story vertelt John dat hij in zijn leven eigenlijk nog één ding heeft gemist: vader worden. Het is geen nieuw idee dat ineens is komen aanwaaien, maar iets waar hij al langere tijd over nadenkt.
Hij zegt het zonder drama, meer als een eerlijk inkijkje. John had het mooi gevonden om een kind te hebben om dingen mee te delen die voor hem belangrijk zijn, van kleine momenten tot grote mijlpalen.
Kees zag het destijds niet zitten
Waar John die kinderwens voelde, lag dat bij Kees anders. Volgens John zag Kees het niet zitten om aan kinderen te beginnen. En in een relatie betekent dat soms: keuzes maken waar je allebei achter kunt staan.
Toch klinkt er bij John geen verwijt door. Eerder het besef dat het leven loopt zoals het loopt. Maar dat neemt niet weg dat het idee bij hem nog steeds kan opduiken.
Voetballen met een zoon
John wordt er heel concreet in: hij had het leuk gevonden om een zoon te hebben om mee te voetballen. Zo’n beeld is herkenbaar en maakt zijn verhaal meteen menselijker dan een algemene ‘kinderwens’.
Het gaat hem duidelijk niet om het ‘moeten’ uitbreiden van het gezin, maar om het samen beleven. Iemand iets meegeven, het gezin zien groeien en een andere rol in het leven krijgen.
Vandaag de dag is er veel mogelijk
Hoewel de jaren doortikken, sluit John weinig uit. Hij wijst erop dat er tegenwoordig veel kan, bijvoorbeeld met kunstmatige inseminatie. Dat is een medische manier om een zwangerschap tot stand te brengen.
John zegt dat hij dat best nog zou willen. Het is opvallend hoe voorzichtig en open hij het tegelijk brengt: geen harde aankondiging, wél de deur op een kier. Alsof hij zelf ook aftast wat realistisch voelt.
De gedachte aan de familienaam
In het interview noemt John ook iets dat vaker speelt bij mensen zonder kinderen: de familienaam. “Het is jammer dat De Bevers uitsterven,” zegt hij. Een zin die meer emoties draagt dan hij misschien prijsgeeft.
Daarachter zit iets herkenbaars: het idee dat je lijn stopt, dat er niemand is die later die naam of verhalen verder draagt. Voor John lijkt dat besef soms extra te knagen.
Vader worden op latere leeftijd
Tegelijk zet John er meteen een kanttekening bij: op je 61e nog vader worden is niet niks. Het vraagt energie, tijd en ook een blik op de toekomst die anders is dan wanneer je dertig bent.
Juist dat maakt zijn overweging interessant. Hij praat niet alleen met zijn hart, maar ook met zijn hoofd. En die combinatie maakt het eerder een serieus gesprek dan een losse mededeling.
Verdriet in huize De Bever
Alsof het leven zelf even een streep zette onder ‘wat belangrijk is’, kwam er vorige week droevig nieuws: hun hondje Bentley is overleden. John en Kees waren op dat moment in Turkije.
Ze zijn zo snel mogelijk teruggevlogen om afscheid te kunnen nemen van hun trouwe viervoeter. Dat ze dat nog konden, voelt als een schrale troost. Voor veel dierenliefhebbers is dat moment ontzettend waardevol.
Hoe gaat dit verder?
Of die kinderwens ooit echt een concreet plan wordt, blijft voorlopig open. John zegt vooral dat er mogelijkheden zijn en dat hij er nog steeds over nadenkt. De bal ligt dus niet ineens in het net.
