Als vaste kijker van Miljoenenjacht ken je Linda de Mol waarschijnlijk als de vrouw die altijd professioneel, verzorgd en opgewekt voor de camera verschijnt. Maar achter de schermen blijkt die glimlach soms een masker te zijn geweest.
In een openhartige onthulling deelt Linda hoe ze jarenlang met flinke pijnklachten door bleef werken, zonder dat iemand het wist. Niet omdat ze geen hulp wilde, maar omdat ze van huis uit leerde dat klagen geen zin heeft. Wat volgt is een indrukwekkend inkijkje in haar doorzettingsvermogen, haar verantwoordelijkheidsgevoel én de schaduwkant van een carrière op televisie.
Een levensles van haar moeder: niet klagen, maar doorgaan
Van haar moeder kreeg Linda al op jonge leeftijd een duidelijke boodschap mee. Klagen over pijn was geen optie. “Tuurlijk heb ik pijn, maar wordt het er beter op als ik dat steeds zeg tegen jullie, of erover zit te zeuren? Nee.
Dus klagen over pijn heeft echt geen enkele zin,” kreeg ze te horen wanneer ze informeerde naar de artrose van haar moeder. Die levenshouding nam Linda zelf over, wat leidde tot situaties die voor anderen ondenkbaar zouden zijn. Zo ging ze steevast door met haar werkzaamheden, hoe beroerd ze zich ook voelde. Want als haar moeder het kon, dan moest zij dat toch ook kunnen?
Met een gebroken hand naar een gala, omdat afzeggen niet netjes voelde
Linda vertelt in LINDA. hoe ze ooit met een gebroken rechterhand naar een gala van het Aids Fonds ging. Ze dacht aanvankelijk dat haar hand alleen gekneusd was, maar ontdekte later dat het om een serieuze breuk ging.
Toch besloot ze door te zetten, puur omdat ze het onbeleefd vond om op het laatste moment af te zeggen. “En dus hebben zeker dertig mensen me bij het begroeten vol in die hand geknepen,” vertelt ze met een mengeling van verbazing en vastberadenheid. Het laat zien hoe diep haar gevoel van verantwoordelijkheid zit – zelfs ten koste van haar eigen gezondheid.
Twee ontstoken ogen en keiharde kritiek op haar make-up
Ook voor de camera blijft Linda vasthouden aan het motto dat je je niet moet aanstellen. Zo presenteerde ze ooit een show met twee zwaar ontstoken ogen. In plaats van medelijden kreeg ze kritiek: mensen dachten dat haar make-up te zwaar was en vonden dat ze eruitzag “als een dragqueen”.
Linda besloot het commentaar maar te negeren. Ze wist immers dat het niet aan haar make-up lag, maar aan haar ontstoken ogen. Toch zei ze er niets over. Want klagen? Dat had volgens haar toch geen zin.
Presenteren met migraine en een afvalbak naast de stoel
De druk van het televisiewerk is soms bikkelhard. Zelfs toen Linda werd overvallen door een zware migraineaanval, zegde ze haar werk niet af. Ze moest vlak voor een Duits showprogramma nog overgeven in een afvalbak in haar kleedkamer, maar ging daarna gewoon de studio in.
“Maar afzeggen? Hoe dan?” zegt ze. De gedachte dat er tientallen mensen klaarstaan en een hele productie afhankelijk is van haar aanwezigheid, maakt dat ze zichzelf keer op keer dwingt om door te gaan, hoe beroerd ze zich ook voelt.
Hernia en pijnstillers: gewoon doen alsof er niets is
Zelfs toen Linda kampte met een hernia slikte ze pijnstillers en verscheen alsof er niets aan de hand was. Ze wilde de kijker niet belasten met haar klachten. “De kijker heeft er immers geen boodschap aan.” En in het televisievak is er volgens haar simpelweg geen ruimte voor ziekte of uitval.
“Als ik niet kom opdagen, is er echt een serieus en heel kostbaar probleem, want dan staat er voor niks een man of zeventig op de studiovloer of filmset.” Het illustreert haar verantwoordelijkheidsgevoel, maar ook hoe zwaar die druk soms op haar schouders rust.
Zelfs tijdens operaties houdt ze zich stil uit angst voor haar imago
Zelfs in het ziekenhuis, wanneer Linda medische ingrepen ondergaat, durft ze de pijn nauwelijks te uiten. Ze is bang dat anderen haar als overdreven of aanstellerig bestempelen. “Ik dacht: geen kik geven, bijt maar op je tanden, anders gaat misschien straks het verhaal dat die Linda de Mol zo’n overdreven zeikende pieperd was.” De angst om verkeerd beoordeeld te worden zit diep, en het heeft haar gevormd tot een vrouw die pijn verbergt, zelfs als die ondraaglijk wordt.
Een publiek geheim over de tol van perfectie
Linda’s verhaal is schrijnend en tegelijk bewonderenswaardig. Ze laat zien hoeveel toewijding, opoffering en innerlijke kracht het vergt om jarenlang de show te laten doorgaan, ongeacht wat er privé of lichamelijk speelt. Achter die glamoureuze glimlach schuilt een vrouw die haar grenzen verlegt voor het vak en voor haar publiek. Maar het roept ook vragen op over de prijs die je daarvoor betaalt.
