Louisa Janssen kiest voor een opmerkelijke stap: ze keert samen met haar man Rowan terug naar haar afkomst. In plaats van haar deelname aan sensationele televisieprogramma’s als Expeditie Robinson en Idols, besluit ze nu om zelf de regie in handen te nemen.
In hun nieuwe programma Louisa & Rowan: terug naar het Kamp gaan ze op zoek naar het echte leven op het woonwagenkamp. Wat begon als nieuwsgierigheid, groeit uit tot een persoonlijk en emotioneel project waarin verleden en heden samenkomen.
Verandering in het kampleven roept vragen op
Rowan en Louisa verlieten jaren geleden het woonwagenkamp omdat ze er geen vaste plek konden krijgen. Nu willen ze ontdekken wat er in de tussentijd is veranderd binnen de gemeenschap. Hun zoon Mikai is inmiddels zeven jaar oud en heeft weinig meegekregen van de cultuur waarin Louisa is opgegroeid. Daarom grijpt het stel deze kans aan om hem die wereld te laten ervaren. Ze hopen dat hij er waardevolle lessen uit haalt over familie, traditie en verbondenheid.
Scherpe kritiek op bestaande realityserie
De aanleiding voor hun programma ligt in hun ongenoegen over Bij Ons Op Het Kamp, een veelbesproken RTL-realityserie. Louisa vertelt daar duidelijk over: “Wij zijn op veel woonwagenkampen geweest en reizigers zijn niet te spreken over wat daar wordt uitgezonden.
Ze zijn er niet blij mee.” Volgens haar komt dat doordat het programma een overdreven beeld schetst van het leven op het kamp. “Wij houden juist van het kleine en intieme,” zegt ze zonder aarzeling.
Opvoeding en handel als rode draad
Naast hun persoonlijke zoektocht willen Louisa en Rowan hun zoon laten kennismaken met de ondernemende cultuur binnen de woonwagenwereld. “Hij is sindsdien veel meer bezig met handelen.
Hij hoeft voor ons niet te werken, maar het is wel leuk dat hij er zo mee bezig is,” leggen ze uit. Louisa zelf leerde de kneepjes van het vak van haar vader, die handelde in alles wat hij tegenkwam. Of het nu om paarden, auto’s of pannensets ging, niets was te gek.
Ongemakkelijke herinnering aan bijzondere handelswaar
Een bijzondere anekdote uit haar jeugd raakt Louisa nog altijd. Ze vertelt hoe haar vader op een dag een grote partij seksspeeltjes inkocht. “Op gegeven moment had hij een grote partij dildo’s gekocht en die deden wij onderling verkopen,” lacht ze openlijk.
Rowan herinnert zich dat niet meteen, maar Louisa weet het nog precies. “Wij waren jong en hadden vriendinnetjes, dus die gingen voor vijf euro weg.” De lachsalvo’s zijn niet van de lucht als ze eraan toevoegt: “Ik weet nog dat mijn tante zei: ‘Doe er mij maar drie!’”
Traag proces van acceptatie binnen de familie
Ondanks hun sterke band kenden Louisa en Rowan ook moeilijke momenten, vooral rondom hun terugkeer naar het kamp. Louisa vertelt dat het tien jaar heeft geduurd voordat Rowan volledig werd geaccepteerd.
“Ze waren eerst blij dat ik met een vrouw thuis kwam. Ze dachten dat ik genezen was,” vertelt ze met een mix van humor en pijn. Dat misverstand ontstond omdat Louisa als man werd geboren en ooit op mannen viel, terwijl Rowan toen nog een vrouw was die op vrouwen viel.
Familie worstelde met identiteit en liefde
Binnen de familie was er sprake van verwarring over hun relatie, wat zorgde voor afstand en wantrouwen. “Ze dachten: goh, hij is hetero geworden, want hij komt met een vrouw thuis. Wel een wat mannelijke, maar we accepteren het maar,” legt Louisa uit.
Toch voelde Rowan zich lange tijd niet welkom. Hij vertelt open: “Ze vertrouwden niet zomaar iemand. Ik denk dat het vooral te maken heeft met de oudere generaties.” Die moeizame acceptatie heeft Louisa altijd begrepen, al deed het haar wel pijn. “Zo ben ik opgevoed. Niet iedereen werd toegelaten.”
Eerlijkheid als rode draad in nieuwe serie
Wat Louisa en Rowan nu vooral willen, is de woonwagencultuur op een eerlijke manier laten zien. Geen stereotype beelden, geen opgeklopte televisieformats, maar een warme inkijk in tradities, opvoeding en dagelijkse strijd.
In Louisa & Rowan: terug naar het Kamp zie je hoe ze hun geschiedenis omarmen en hun zoon kennis laten maken met zijn roots. Daarmee geven ze een stem aan een groep mensen die zich vaak onterecht misbegrepen voelt.
