De caravan rolt door het Griekse landschap, de groep van We zijn er Bijna! is onderweg richting Athene en ergens tussen de tussenstops door gebeurt er iets kleins dat ineens groot wordt. Een koffiemoment, wat vrolijk geroezemoes en dan een simpele vraag die iedereen wel herkent: hoe hebben jullie elkaar eigenlijk ontmoet?
Marja en Gerard draaien er niet omheen, maar ze bouwen het verhaal ook niet meteen op tot een sprookje. Het begint juist heel nuchter, bijna ouderwets. Alleen: wat zij “ouderwets” noemen, was begin jaren 2000 juist behoorlijk spannend en vooral… ongebruikelijk.
Eerste berichten in een andere internetwereld
We kennen vandaag de dag het ritueel: swipen, matchen, chatten en binnen drie seconden iemands hele leven denken te begrijpen op basis van foto’s. Maar in 2001 was die wereld er simpelweg nog niet. Online daten bestond wel, alleen keek men er vaak een beetje scheef naar.
Marja vertelt dat zij en Gerard elkaar tegenkwamen via een site voor alleenstaande ouders. Geen flitsende profielen, geen filters, geen vakantiekiekjes. De kennismaking ging via tekst, zinnen die iets moesten zeggen zonder dat je iemands blik al kon lezen.
Geen foto’s, wel een profiel met details
Wat het extra bijzonder maakt: op die site stonden geen foto’s. Dat is bijna niet meer voor te stellen, maar het maakte de eerste indruk compleet afhankelijk van wat je schreef. Wie ben je, wat zoek je, en kun je een gesprek gaande houden?
Gerard weet nog dat er wél details in zijn profiel stonden. Zijn haarkleur bijvoorbeeld. Een detail waar hij later nog vaak aan herinnerd is, vooral door zijn jongens. Want die “donkerblond” bleek in de praktijk toch een tikje optimistisch.
Een grapje dat twintig jaar later nog terugkomt
Marja geniet zichtbaar nog steeds van dat contrast. In haar herinnering was Gerard “zo grijs als ik weet niet wat”, terwijl hij zichzelf dus als donkerblond had omschreven. Zo’n detail wordt in veel relaties een running gag, en bij hen is dat niet anders.
Gerard kan er gelukkig net zo hard om lachen. Het typeert meteen de sfeer tussen die twee: plagerig, warm, en zonder dat het scherp wordt. “Voor de rest was het helemaal authentiek,” klinkt het, alsof ze dat samen nog even willen onderstrepen.
LEES OOK:Ophef rond Nisha Tara bereikt kookpunt: ‘Dit is echt walgelijk’
Een openingszin om niet te vergeten
Sommige mensen onthouden hun eerste bericht niet eens meer, maar Marja wel. Ze weet nog precies wat ze als eerste naar Gerard stuurde. Geen lange introductie, geen omwegen, maar meteen duidelijkheid over wie ze was en waar ze stond.
“Ik ben een vrouw van 39, morgen 40,” schreef ze. Simpel, eerlijk en met een knipoog naar het moment. Dat het in 2001 was, maakt het extra leuk: het voelt als een tijdcapsule uit het vroege internettijdperk.
Waarom het toen ‘not done’ voelde
Marja noemt het zoals het was: online een relatie zoeken was in die tijd “not done”. Alsof je moest uitleggen waarom je niet “gewoon” iemand tegenkwam via werk, vrienden of een verjaardag. Het internet had nog iets geheimzinnigs.
En dat maakt hun verhaal ook zo herkenbaar voor veel kijkers. Want wie rond die tijd online ging daten, weet hoe voorzichtig je was. Minder zichtbaar, minder openbaar, en vooral: je moest iemand leren kennen zonder meteen op uiterlijk te leunen.
De klik die meteen goed zat
Als Marlijn Weerdenburg doorvraagt, wordt het duidelijk dat het bij Marja en Gerard niet bleef bij een paar berichten. Gerard zegt dat het eigenlijk vanaf dag één klikte. Geen dramatisch aanloopje, maar een gevoel van: dit klopt.
Volgens hem zitten ze “behoorlijk op een lijn”. Dat klinkt misschien simpel, maar in de praktijk is het goud waard. Overeenkomsten in denken en doen zorgen ervoor dat het samenleven niet telkens een gevecht is om begrip.
Van tekst naar vertrouwen
Het mooie aan daten zonder foto’s is dat vertrouwen en nieuwsgierigheid voorop staan. Je moet doorvragen, luisteren, en tussen de regels door lezen. In hun geval werkte dat in het voordeel: de basis werd gelegd op woorden en humor.
En misschien is dat ook waarom hun anekdote nu zo charmant is in een tv-programma over reizen en later leven. Het herinnert eraan dat liefde niet per se een flits hoeft te zijn, maar ook rustig kan groeien.
Wat hun verhaal zegt over daten nu
Hun ontmoeting laat zien hoe snel onze datingcultuur is veranderd. Waar toen een tekstbericht al spannend was, is tegenwoordig het tegenovergestelde waar: als er te weinig foto’s zijn, haken mensen soms juist af. De lat ligt anders.
Toch zit er iets verfrissends in hun manier van beginnen. Eerst praten, dan pas kijken. Eerst begrijpen, dan pas beoordelen. Het is geen oordeel over moderne apps, maar wel een klein duwtje: misschien mogen woorden weer wat meer ruimte krijgen.
Een klein moment in de bus, een groot verhaal thuis
In We zijn er Bijna! zijn het vaak juist die kleine gesprekken die blijven hangen. Tussen bezienswaardigheden en routes door ontstaan de verhalen die kijkers meenemen naar hun eigen leven. Marja en Gerard leveren er zo eentje af.
LEES OOK:Ophef rond Roxeanne Hazes: echtgenoot Erik kan niet langer zwijgen
En het eindigt niet met nostalgie, maar met iets heel concreets: ze zijn er nog steeds, samen, en nog steeds blij met die toevallige digitale ontmoeting zonder profielfoto. Wat vind jij: zou jij daten zonder foto’s aandurven? Laat het weten op onze social media.
