Marlijn Weerdenburg is geen debutant als het om kamperen gaat. Sterker nog: ze doet het al zolang ze zich kan herinneren. Dat maakt haar nieuwe rol extra passend, want ze is de opvolger van Martine van Os als presentatrice van het geliefde reisprogramma We zijn er bijna!.
Toch kwam die nieuwe stap niet alleen met voorpret. Wie een vertrouwd gezicht vervangt in een programma dat al jaren bij veel kijkers in het weekendgevoel hoort, weet dat er meteen verwachtingen meereizen. En die koffer is soms best zwaar.
Een nieuwe rol met gezonde spanning
Voor Weerdenburg voelde de vraag om het programma te gaan presenteren als iets bijzonders, maar ook spannend. Martine van Os deed het veertien jaar lang en werd in die periode een vaste waarde voor het publiek, juist door haar warme, rustige manier van kijken.
Dat betekent automatisch: grote schoenen om te vullen. Tegelijkertijd was het voor Marlijn geen straf om in dat kamp te stappen, omdat kamperen voor haar staat voor vrijheid, eenvoud en samen zijn. Precies de sfeer waar het programma op drijft.
Het stokje werd persoonlijk overgedragen
De overdracht gebeurde niet op afstand of via een snelle productiemeeting, maar persoonlijk. Martine van Os sprak haar vertrouwen uit en gaf haar een tip die veel zegt over de toon van het programma: gebruik de ruimte die je krijgt als maker.
We zijn er bijna! is namelijk geen format waarin de presentator alleen maar afvinkt en doorrent. Er is plek om mee te denken, te reageren op wat er ontstaan is en je intuïtie te volgen. Weerdenburg besloot die vrijheid ook echt te pakken.
Zes weken onderweg met 42 kampeerders
Dan volgt het deel dat voor buitenstaanders misschien nog het meest intens klinkt: 44 dagen optrekken met 42 kampeerders. Zes weken lang deel je routes, ochtenden, kleine irritaties, mooie momenten en vooral heel veel ‘gewone’ tijd.
Wat de kijker ziet, is maar een deel van het verhaal. Er wordt natuurlijk gefilmd, maar er zijn ook talloze momenten zonder camera. Juist dan word je als presentator vanzelf onderdeel van de groep: even koffie drinken, bijpraten, luisteren, meeleven.
Meedraaien in het ritme van de groep
Weerdenburg beschreef haar aanpak als die van een ‘vlieg op de muur’. Niet de boel willen sturen, maar aansluiten bij het ritme van de kampeerders. Dat past ook bij de charme van het programma: het draait om mensen en hun reis, niet om spektakel.
Opvallend was dat de kampeerders al snel hun eigen koers durfden te varen. Niet iedereen laat zich makkelijk volgen door een tv-ploeg, maar de groep bleef dicht bij zichzelf. Voor Marlijn was dat een teken dat ze de juiste toon had gevonden.
Verhalen die dichtbij kwamen
Zoals vaak in reizen met onbekenden, komen er ook verhalen naar boven waar je stil van wordt. Twee mannen maakten op Weerdenburg de meeste indruk, omdat ze allebei enkele jaren geleden hun vrouw waren verloren en nu alleen verder moesten.
Het verhaal van Adri raakte haar, omdat zijn vrouw door een tragisch ongeluk om het leven kwam. Weerdenburg herkende iets in de plotsheid daarvan: haar eigen moeder overleed ook onverwacht. In die gedeelde ervaring vonden ze elkaar op een heel menselijke manier.
Een camper als bewijs van liefde
Ook Jan bleef haar bij. Zijn vrouw had MS en de laatste tien jaar van haar leven zorgde hij voor haar. Hij paste hun camper zo aan dat zij, ondanks haar rolstoel, mee kon blijven reizen. Dat zegt iets over doorzettingsvermogen én toewijding.
En dan komt na zo’n periode onvermijdelijk de volgende vraag: hoe bouw je je leven opnieuw op als je ineens alleen onderweg bent? Weerdenburg zag in beide mannen ook iets van haar eigen vader terug. Dat maakte sommige gesprekken extra intens.
Waarom kamperen zoveel losmaakt
Kamperen is in de kern simpel: je hebt minder spullen, minder afleiding en meer tijd. Misschien is dat precies waarom mensen zich tijdens zo’n reis sneller openstellen. Aan een campingtafel komen verhalen soms makkelijker dan aan een keukentafel thuis.
Voor Weerdenburg lijkt daarin ook de ‘vrijheid’ te zitten waar ze het over heeft: niet alleen de vrijheid van onderweg zijn, maar ook de ruimte om te voelen, te praten en te delen. Het zijn kleine momenten die uiteindelijk groot blijken.
