Ze is net begonnen aan een frisse rol in een geliefd tv-programma en toch gaat het deze week niet alleen over haar debuut. Rondom Marlijn Weerdenburg is een kleine mediastorm ontstaan, omdat ze volgens betrokkenen bepaalde media bewust op afstand houdt.
Dat klinkt als een detail, maar in televisieland kan zoiets snel groter worden dan de uitzending zelf. Zeker als het gaat om een programma dat al jaren een vaste plek heeft in de huiskamer én om een presentatrice die doorgaans als toegankelijk bekendstaat.
Nieuwe presentatrice, oude favoriet
Na jarenlang het gezicht te zijn geweest van We Zijn Er Bijna droeg Martine van Os het stokje recent over. Het programma heeft een trouwe achterban en draait op herkenbaarheid: gezellige reisgroepen, kleine hilariteiten en het gevoel dat je stiekem mee op vakantie bent.
Met Marlijn Weerdenburg aan het roer krijgt de reeks een nieuw gezicht, en daarmee hoort ook een promotieronde. Juist in zo’n fase willen media graag even inchecken: hoe bereidt ze zich voor, wat wil ze anders doen, en hoe voelt het om in zo’n bekende jas te stappen?
Waarom Shownieuws zich gepasseerd voelt
Volgens verhalen vanuit het SBS 6-programma Shownieuws loopt het daar spaak: Marlijn zou hebben aangegeven dat ze niet met hen wil praten. Niet omdat ze geen tijd heeft, maar omdat ze selectief is in welke media ze te woord staat.
Dat valt verkeerd bij de redactie, omdat entertainmentprogramma’s juist in dit soort momenten rekenen op een kort gesprek of een reactie. In hun ogen hoort zoiets bij de ‘spelregels’ als je een prominente tv-rol op je neemt.
Guido den Aantrekker: ‘Dit is onprofessioneel’
Story-hoofdredacteur Guido den Aantrekker liet zich er aan de Shownieuws-desk duidelijk over uit. Hij noemt het niet alleen jammer, maar vooral onprofessioneel dat ze wél interviews zou geven aan bepaalde partijen, maar andere media uitsluit.
In de kritiek klinkt ook verbazing door: waarom wel praten met het AD en RTL Boulevard, maar niet met Shownieuws en niet met De Telegraaf? Guido vindt dat je bij een publiek programma eerder breed beschikbaar zou moeten zijn.
Publieke omroep en ‘beschikbaar zijn voor iedereen’
Een belangrijk punt in zijn betoog: We Zijn Er Bijna is een programma van de publieke omroep. En juist daarbij, zegt hij, past het niet om bij voorbaat eisen te stellen aan wie wel en niet een interview krijgt.
Guido vat het scherp samen met een bekende gedachte: wie naar het publiek zwaait, is van het publiek. Met andere woorden: je kunt niet alleen de ‘fijne’ of vertrouwde platforms kiezen als het om een breed gedragen tv-programma gaat.
Wat zou er achter de weigering kunnen zitten?
Of er een concrete reden is, blijft gissen. Mogelijk gaat het om eerdere ervaringen, om de tone of voice van bepaalde rubrieken, of om een bewuste strategie van management en pr. In tv-land wordt er namelijk vaak strak gestuurd op imago.
Tegelijk kan het ook iets heel praktisch zijn: beperkte tijd, een planning die uitpuilt, of simpelweg de keuze om een paar grotere interviews te doen en het daarbij te laten. Maar omdat het expliciet “niet Shownieuws” zou zijn, krijgt het een extra lading.
Hoe gevoelig exclusiviteit in entertainment blijft
Exclusiviteit is niet nieuw. Sterren kiezen vaker voor één tijdschrift, één talkshow of één platform. Dat kan prima werken als het om privézaken gaat, zoals een huwelijk of een gezinsverhaal. Dan begrijpen de meeste mensen: je kiest één plek en klaar.
Maar zodra het om werk gaat—zeker werk bij een programma met een groot, breed publiek—wordt het ingewikkelder. Media voelen zich sneller gepasseerd en kijkers vragen zich af: is dit slim, of komt het inderdaad wat hooghartig over?
Wat betekent dit voor Marlijn en het programma?
Voor Marlijn Weerdenburg is dit een lastig moment, omdat de aandacht verschuift van haar start naar het “gedoe eromheen”. En dat is zonde, want de eerste indruk als nieuwe presentatrice blijft vaak langer hangen dan je denkt.
Voor het programma zelf zal het waarschijnlijk weinig directe gevolgen hebben—de formule is sterk en het publiek is trouw. Maar in de wereld van entertainment geldt ook: wie de pers tegen zich krijgt, merkt dat soms in de toon van de berichtgeving.
En nu: onhandig of begrijpelijk?
De meningen zullen verdeeld blijven. Sommigen vinden dat je als tv-gezicht simpelweg met alle geïnteresseerde media praat, zeker als het om een publiek programma gaat. Anderen snappen dat je grenzen stelt, juist om controle te houden over het verhaal.
De kernvraag is vooral hoe dit wordt uitgelegd. Als er helderheid komt—bijvoorbeeld dat het om planning gaat—zakt de irritatie vaak snel. Maar als het voelt als “te min”, dan blijft die irritatie juist rondzingen.
