Soms denk je dat je precies weet hoe iets gaat voelen, tot het moment daar is. Dat overkwam Monique Westenberg deze week. Op Instagram nam ze haar volgers mee in een ervaring die voor veel ouders herkenbaar is, maar die haar toch onverwacht raakte.
Ze deelde openhartig hoe het voor het eerst in bijna tien jaar was om haar zoon een volle week niet te zien. Niet omdat er iets mis was, maar juist omdat hij lekker op vakantie was met zijn vader André Hazes, diens vriendin en tante Roxeanne.
Een mijlpaal die anders uitpakt dan gedacht
Van tevoren klonk het nog best aantrekkelijk: een weekje het huis voor zichzelf, even in haar eigen ritme leven en wat ruimte in de agenda. Monique schreef dat ze in eerste instantie dacht: “Heerlijk, een weekje voor mezelf.”
Alleen bleek de praktijk een stuk ingewikkelder. Waar ze rekende op rust, kwam er een onwennig gevoel voor terug. Ze noemde het “raar” en omschreef het als een gemis dat ze nog niet eerder had gevoeld.
De eerste dagen: het gemis is ineens heel concreet
Vooral het begin van de week hakte erin. Monique vertelde dat ze na telefoongesprekken met haar zoon regelmatig tranen in haar ogen kreeg. Dat moment waarop je ophangt en het weer stil wordt, bleek het lastigst.
Ze maakte ook meteen duidelijk dat haar verdriet niets te maken had met jaloezie of misgunnen. Integendeel: ze gunt haar zoon en André die tijd samen van harte. Het was, zoals ze zelf zei, puur het gemis.
Waarom voelt een week anders dan een paar dagen?
Monique vroeg zich hardop af waarom juist deze periode zo anders binnenkwam. Een paar dagen zonder elkaar was ze gewend, maar een volledige week bleek een nieuwe orde. Het zette haar aan het denken over afstand en loslaten.
Misschien, schreef ze, kwam het doordat haar zoon verder weg was. Of omdat hij herinneringen aan het maken was waar zij geen onderdeel van uitmaakte. En misschien, concludeerde ze, hoort dit gevoel simpelweg bij ouder worden.
Genieten op afstand, stap voor stap
Na een paar dagen verschoof er iets. Het scherpe randje ging eraf en maakte plaats voor een mildere vorm van missen. Monique kon steeds beter genieten van de foto’s, video’s en enthousiaste verhalen die haar zoon vanaf zijn vakantieadres stuurde.
Die inkijkjes hielpen: niet alleen omdat ze hem zag lachen, maar ook omdat ze merkte dat hij het goed had. Dat maakt het gemis niet weg, maar het geeft het wel een andere kleur—meer trots, minder pijn.
Een huis vol klusjes en een kamer die klaar moet zijn
Monique gebruikte de onverwachte ‘vrije’ tijd om dingen aan te pakken die je met een druk gezinsleven makkelijk laat liggen. Ze dook het huis in, pakte klussen op en zorgde dat ze het gevoel had dat de week niet alleen uit wachten bestond.
Een opvallend project was een make-over van de slaapkamer van haar zoon. Zo kon ze in de tussentijd iets tastbaars doen, met één duidelijk doel: dat alles straks netjes en gezellig zou zijn als hij weer thuiskwam.
Aftellen tot de terugkomst
En toen ging het ineens snel. Monique schreef dat de week voorbijvloog en dat ze voor ze het wist alweer aan het aftellen was. Dat is misschien wel het typische aan dit soort mijlpalen: eerst lijkt het eindeloos, daarna is het opeens om.
Bij de finishlijn komt alles samen: opluchting, blijdschap, maar ook het besef dat dit soort momenten waarschijnlijk vaker gaan gebeuren. Kinderen worden ouder, plannen worden groter en afstanden soms ook.
Een boodschap aan gescheiden ouders
Met haar bericht richtte Monique zich niet alleen tot haar eigen volgers, maar ook tot andere gescheiden ouders. Ze sprak respect uit voor ouders die co-ouderschap hebben, zeker als kinderen langere periodes bij de andere ouder zijn.
Specifiek noemde ze een 3-om-3-regeling, waarbij kinderen soms drie weken achter elkaar weg zijn. Ze gaf aan dat het haar ontzettend lastig lijkt en vroeg haar volgers hoe zij dat ervaren en hoe het voor hen voelt in de praktijk.
De vakantiebeelden en de bredere familie
Dat het om een echte familievakantie ging, bleek ook uit wat er online voorbij kwam. Eerder deelde schoonzus Roxeanne al mooie beelden van de trip, waardoor volgers een beetje konden meegenieten van de sfeer en de momenten samen.
Voor Monique maakte dat het waarschijnlijk extra dubbel: je ziet dat je kind het naar zijn zin heeft, en dat is precies wat je wilt. Maar tegelijk kijk je van buitenaf mee, in plaats van dat je erbij bent.
Herkenning en gesprek: zo voelt ouderschap soms
Wat Moniques verhaal vooral losmaakt, is herkenning. Veel ouders kennen dat vreemde contrast: even tijd voor jezelf klinkt fijn, maar zodra het stil wordt, merk je pas hoe groot iemands aanwezigheid normaal is in huis.
Hoe kijk jij naar co-ouderschap en het missen van je kind(eren) in langere blokken? Laat het ons weten in een reactie op onze social media—benieuwd hoe anderen dit ervaren.
