Wie Monique Westenberg de laatste tijd volgt op Instagram, ziet vooral momenten die klein lijken, maar toch veel zeggen. Geen grote verklaringen of lange captions, juist een paar beelden die je zelf laat voelen wat er onder de oppervlakte speelt. Dit keer deelt ze een avondwandeling, hand in hand met haar zoon André junior, langs een boulevard. Een rustig plaatje, maar de tekst die ze eroverheen zet, maakt het ineens behoorlijk geladen.
Monique kiest namelijk voor woorden die niet van haarzelf zijn, maar die wél duidelijk dichtbij komen. Ze haalt een quote aan die wordt toegeschreven aan Céline Dion: „Waar zwakte was, vond ze haar kracht terug in de ogen van een jongen.” Het is zo’n zin die je niet zomaar deelt als je gewoon even een leuke wandeling post. En Monique maakt het nog persoonlijker door er kort, maar veelbetekenend achteraan te zetten: „Ze loog niet!”
Een zin die meer vertelt dan een foto
Dat ene zinnetje, “ze loog niet”, voelt als een knipoog naar iets waar ze al langer mee worstelt. Niet omdat Monique alles letterlijk benoemt, maar omdat ze met die toevoeging eigenlijk zegt: dit is mijn verhaal. Alsof ze bevestigt dat de kracht die ze terugvond inderdaad bij haar zoon vandaan kwam, precies in een periode waarin het allemaal minder vanzelfsprekend ging.
Op sociale media gebeurt dat vaker: mensen delen geen complete uitleg, maar geven wel hints. Een songtekst, een quote of een korte opmerking kan dan ineens de hele lading dragen. Bij Monique lijkt dat ook zo. Ze laat de beelden spreken, maar de boodschap maakt duidelijk dat het niet alleen om een gezellige moeder-zoonwandeling gaat.
De moeilijke jaren na de breuk
Dat Monique een zware periode achter de rug heeft, is geen geheim. Na de breuk met André Hazes vertelde ze eerder al dat de jaren ervoor turbulenter waren dan veel mensen van buitenaf zagen. Het soort chaos dat niet stopt zodra je de deur dichttrekt, maar waarin je nog lang napraat in je hoofd, omdat je constant op spanning hebt gestaan.
De relatie met André Hazes stond jarenlang in de schijnwerpers en daarmee werd privé automatisch publiek. Elke stap werd bekeken, elk bericht gewogen, en iedere stilte kreeg een betekenis. In zo’n omgeving is het extra lastig om rustig te verwerken wat er thuis écht gebeurt, zeker als emoties en zorgen zich opstapelen.
Teskst gaat verder onder de video
Verslaving en machteloosheid
Monique sprak onlangs in haar podcast Lullen En Poetsen openhartig over het gevoel van machteloosheid dat ze ervaarde door verslavingsproblemen van iemand van wie ze veel hield. Ze omschreef het als schreeuwen in een woestijn: je probeert aan te geven dat er iets aan de hand is, maar het lijkt alsof niemand je hoort.
Dat beeld is rauw en herkenbaar voor veel mensen die van dichtbij zien hoe iemand afglijdt. Je kunt iemand niet “redden” door je zorgen harder uit te spreken, hoe graag je dat ook zou willen. En intussen ga je door met je dagen, met je verantwoordelijkheden, terwijl je vanbinnen op raakt.
LEES OOK:Christina Curry stelt grenzen aan Patricia Paay: ‘Ik moet haar echt afremmen’
Het stille gevoel van eenzaamheid
Wat vooral blijft hangen in Moniques woorden is het gevoel van eenzaamheid. Niet per se omdat ze letterlijk alleen was, maar omdat ze zich niet gezien of gehoord voelde. Ze zei dat het haar vaak overkwam dat ze signalen probeerde te geven, tegen mensen vertelde dat er iets speelde, en dat er toch weinig gebeurde.
Die eenzaamheid wordt nog scherper als je ondertussen “gewoon” moet functioneren. Zeker als je moeder bent, blijft er veel overeind dat niet kan wachten: school, boodschappen, slaapritmes, afspraken. Je kunt niet zomaar instorten wanneer jij daar klaar voor bent, omdat er iemand op je rekent.
Overleven en het lange herstel daarna
Monique gaf ook aan dat ze lange tijd vooral bezig was met overeind blijven. Dat is de overlevingsstand waar veel mensen pas later de rekening van krijgen. In het moment denk je: ik moet door, ik moet dit regelen. Pas als het iets rustiger wordt, merk je hoeveel stress je lichaam en hoofd hebben opgeslagen.
Ze verwoordde het treffend: als je continu in de overlevingsstand hebt gestaan, moet je daar lang van helen. En dat blijft. Daarmee zegt ze eigenlijk dat sommige periodes je vormen, ook als de buitenwereld denkt dat het inmiddels “wel weer klaar” is. Herstel is zelden een rechte lijn.
De rol van haar zoon als anker
En dan komt die Instagrampost weer terug, want precies dáár lijkt Monique naartoe te wijzen. De quote vertelt dat ze haar kracht terugvond “in de ogen van een jongen”. In haar geval is het niet moeilijk te raden wie daarmee bedoeld wordt: André junior, haar zoon, die al jaren het stabiele middelpunt van haar leven lijkt te zijn.
Ouders herkennen dat vaak: kinderen houden je met beide benen op de grond, zelfs als je wereld wankelt. Niet omdat ze alle problemen oplossen, maar omdat ze je dwingen om op te staan, een boterham te smeren, naar buiten te gaan, adem te halen. Soms is dat al genoeg om door de dag te komen.
Een boodschap zonder alles uit te leggen
Wat de post vooral sterk maakt, is dat hij ruimte laat. Monique zegt niet letterlijk: dit was mijn donkerste periode, dit is er gebeurd, zo zat het precies. Ze kiest voor een zachtere vorm, eentje die bij haar past. De boodschap is voelbaar zonder dat ze alles hoeft te benoemen.
Misschien is dat ook een vorm van bescherming, voor haarzelf en voor haar zoon. Niet alles hoeft publiek bezit te worden. Maar dat ze juist nu deze woorden deelt, lijkt erop te wijzen dat ze terugkijkt op een hoofdstuk dat haar heeft veranderd, en dat ze haar eigen groei daarbij erkent.
