Op Instagram laat Priscilla Wildeman weer van zich horen. Niet met een luchtige familiekiek of een alledaags inkijkje, maar met een update die raakt. Ze deelt een foto uit een periode die ze liever nooit had hoeven meemaken, en schrijft erbij hoe het gemis nog steeds met haar meeloopt.
Wie Priscilla volgt, weet dat ze de afgelopen maanden open is geweest over een verlies dat haar gezin diep heeft geraakt. Ze probeert woorden te geven aan iets wat vaak lastig uit te leggen is aan de buitenwereld: rouw die niet verdwijnt omdat de kalender doorloopt.
Een foto met een geschiedenis
In haar bericht kijkt Priscilla terug op een moment waarop ze al wist dat haar zwangerschap niet goed zou aflopen. Die wetenschap, terwijl je lichaam nog ‘gewoon’ doorgaat alsof alles normaal is, maakt de herinnering aan zo’n foto extra beladen.
Ze schrijft openhartig over dat dubbele gevoel: de wereld ziet een zwangere buik, maar achter de schermen is het afscheid eigenlijk al begonnen. En juist dat maakt zo’n beeld niet zomaar een herinnering, maar een pijnlijke tijdcapsule.
Het fysieke en emotionele contrast
Priscilla beschrijft hoe ingrijpend het is als je lichaam nog in de stand van zwangerschap staat, terwijl je kindje er niet is. Ze noemt het rauwe contrast: je lijf verwacht een baby, maar de werkelijkheid is leegte en verlies.
Daarbij benoemt ze iets waar weinig mensen bij stilstaan: de lichamelijke nasleep kan net zo confronterend zijn als de emotionele. Melkproductie, hormonen, herstel—alles kan doorgaan, terwijl er niemand is om voor te zorgen.
Rouw die het hele gezin raakt
Wat in haar woorden sterk naar voren komt, is dat dit niet alleen haar verdriet is, of dat van haar partner. Het verlies werkt door in het hele gezin. Ook de kinderen leefden toe naar een nieuw broertje of zusje.
Priscilla vindt dat de impact van een miskraam of het verlies van een kindje vaak wordt onderschat door de omgeving. Mensen bedoelen het soms goed, maar kunnen door ongemak of afstand juist dingen zeggen die extra pijn doen.
Zeven maanden later nog niet ‘klaar’
In haar update is Priscilla duidelijk: het rouwproces is voor haar niet afgerond. Ze benoemt het zonder omwegen en wil daar eerlijk in zijn. Het is geen verhaal met een snelle afronding, maar iets dat dagelijks kan opspelen.
Ze zegt er ook bij dat ze juist met die eerlijkheid anderen wil steunen. Ouders die iets vergelijkbaars meemaakten, herkennen vaak dat rouw geen rechte lijn is. De ene dag gaat het, de volgende dag voelt het weer als gisteren.
Praten, delen en elkaar vasthouden
Met haar bericht wil Priscilla vooral het gesprek openhouden. Niet alles hoeft ‘opgelost’ te worden met tips of adviezen; soms is het genoeg om te erkennen dat iemand iets onvoorstelbaars meedraagt. Dat die pijn er mág zijn.
Ze roept mensen die ook zo’n verlies hebben meegemaakt op om te blijven praten en steun te zoeken bij elkaar. Want hoe persoonlijk rouw ook is, het kan helpen om te merken dat je niet de enige bent die zich zo voelt.
De kinderwens en de twijfels
In hetzelfde bericht komt ook de vraag terug of ze nog een kindje zou willen. Priscilla schrijft dat haar hart ‘ja’ zegt, maar dat er tegelijkertijd ook een ‘nee’ door haar hoofd spookt. Twee gevoelens die naast elkaar kunnen bestaan.
Ze is inmiddels 42 en merkt dat meningen van anderen soms harder binnenkomen dan ze zou willen. Toch benadrukt ze dat de beslissing uiteindelijk bij haar ligt. Haar lijf, haar leven en haar gezin—en daar hoeft niemand anders over te oordelen.
Een update die blijft hangen
Wat Priscilla deelt, is geen simpele Instagram-update. Het is een kijkje in een werkelijkheid die veel mensen liever wegduwen, juist omdat het zo confronterend is. En misschien is dát wel waarom haar woorden zoveel losmaken.
