De eerste aflevering van het nieuwe EO-programma Kefah en de Wijzen biedt een uitzonderlijk persoonlijk gesprek met Prinses Mabel. Voor het eerst spreekt zij uitgebreid en emotioneel over de periode na het overlijden van haar echtgenoot Prins Friso.
Die jaren typeert zij zelf als extreem zwaar en emotioneel donker. De prinses heeft zich lange tijd terughoudend opgesteld in de media. Juist daarom maakt deze openheid grote indruk. Het gesprek geeft een zeldzaam inkijkje in haar persoonlijke rouwproces. Daarbij gaat het niet alleen over verlies, maar ook over veerkracht, hoop en leren leven met gemis.
Een fatale wintersport die alles veranderde
Prins Friso overleed in 2013 aan de gevolgen van een ernstig skiongeluk nabij het Oostenrijkse Lech. Hij raakte daar bedolven onder een lawine tijdens het offpiste skiën. Friso was de middelste zoon van Prinses Beatrix en wijlen Prins Claus.
Het ongeluk vond plaats tijdens de jaarlijkse wintersport van de Oranjes. Wat begon als een familietraditie, eindigde in een nationale tragedie. Het incident markeerde het begin van een lange en pijnlijke periode. Voor Mabel en hun dochters veranderde het leven ingrijpend en onomkeerbaar.
Een opeenstapeling van verlies en verdriet
In het gesprek met Kefah Allush vertelt Mabel dat het verlies niet beperkt bleef tot haar man. In dezelfde periode verloor zij ook haar vader. Daarnaast overleed een van haar zussen twee jaar geleden. Die opeenvolging van gebeurtenissen liet diepe sporen na.
Tekst gaat verder onder de video
“Ik heb wel af en toe dat ik denk: ‘Jeetje, het is soms wel heel, heel, heel donker geweest.’” Die woorden illustreren de zwaarte van die jaren. Voor het eerst benoemt zij publiekelijk hoe intens die pijn was. Tegelijkertijd laat zij zien hoe rouw zich opstapelt. Het gesprek maakt duidelijk dat verlies nooit op zichzelf staat.
Houvast zoeken tijdens een uitzichtloze periode
Tijdens de coma van Friso kreeg Mabel een advies dat haar blijvend zou helpen. Op aanraden van een voormalige leidinggevende schakelde zij een traumatherapeut in. Dat advies bleek cruciaal. “Zij zei: probeer iedere dag iets moois te zien”, vertelde Mabel.
“Kijk goed rond en als je het ziet, hou het dan vast.” Die eenvoudige oefening bood onverwachte steun. Mabel noemde concrete momenten die haar kracht gaven. “Dan zag ik een mooie bloem, of ik zag een van mijn dochters blij dansen, of ik hoorde een mooie zin of las een mooi gedicht.” Die kleine lichtpunten hielpen haar door donkere dagen heen.
Van coma tot afscheid in besloten kring
Friso kwam op 17 februari 2012 onder een lawine terecht. Hij lag ruim anderhalf jaar in coma. Volgens de Rijksvoorlichtingsdienst overleed hij “aan complicaties die zijn opgetreden ten gevolge van de hersenbeschadiging veroorzaakt door zuurstoftekort bij zijn skiongeval”.
Na het ongeluk werd hij eerst behandeld in een ziekenhuis in Innsbruck. Daarna volgde overplaatsing naar het Wellington-ziekenhuis in Londen. Daar woonde hij met Mabel en hun dochters Luana en Zaria. Uiteindelijk werd hij overgebracht naar Paleis Huis ten Bosch. Enkele weken later overleed hij.
Een afscheid en een blijvende erfenis
Op 16 augustus werd Friso in besloten kring begraven in Lage Vuursche. De koninklijke familie sprak daarna publiekelijk dank uit. “Voor de warme woorden en blijken van steun en medeleven van velen in ons land en daarbuiten danken wij u van harte.”
In dezelfde verklaring stond ook: “Friso’s betrokkenheid, loyaliteit en liefde hebben veel voor ons betekend.” Daarnaast werd zijn persoonlijkheid geroemd. Zijn scherpe inzichten, humor en bescheidenheid blijven volgens de familie onvergetelijk.
Friso was actief betrokken bij maatschappelijke initiatieven. Hij zette zich in voor Jet-Net, Stichting Biowetenschappen en Maatschappij en Stichting Toekomstbeeld der Techniek. Ook was hij beschermheer van Vereniging De Hollandsche Molen. Die rol werd later overgenomen door Beatrix.
Licht blijven zien na alles wat verloren ging
In Kefah en de Wijzen benadrukt Mabel dat rouw niet alleen over verlies gaat. Het gaat ook over doorgaan, ondanks alles. “Er is licht aan het einde van de tunnel”, zei zij zichtbaar geëmotioneerd. Die zin vat haar boodschap samen.
Het interview laat zien hoe zij balans vond tussen verdriet en hoop. Door kleine momenten te koesteren, bleef zij overeind. Haar verhaal raakt, juist door de ingetogen toon. De openheid maakt dit gesprek uitzonderlijk binnen de koninklijke context.
