Wie Rowan en Astleigh de afgelopen tijd een beetje heeft gevolgd, ziet vooral twee dingen: ze zitten duidelijk goed in hun rol als ouders én ze dromen nog steeds hardop over avontuur. In plaats van mee te gaan in het klassieke plaatje van ‘snel nog een tweede’, kiezen ze bewust voor rust, ritme en plannen die bij hén passen.
Dat betekent niet dat ze niet aan de toekomst denken, integendeel. In een gesprek met RTL Boulevard laten de twee, die elkaar leerden kennen via Married at First Sight, doorschemeren dat hun agenda voorlopig al vol genoeg is. En dat heeft alles te maken met hun zoontje Marley.
Een toekomst die niet alleen om luiers draait
Als Rowan en Astleigh het hebben over wat er nog op hun wensenlijst staat, gaat het niet meteen over een groter gezin. Ze praten eerst over iets dat al langer in hun hoofd zit: een jaar op Ibiza wonen. Niet als snelle vakantie, maar echt als levensplan.
Ze noemen het zelf een droom waar ze nog stevig voor moeten knokken. En dat zegt meteen veel: dit is niet zomaar een impuls, maar iets waar tijd, geld en energie in moet. In zo’n fase voelt gezinsuitbreiding voor hen simpelweg niet als de logische volgende stap.
Tekst gaat verder onder de video
Waarom een tweede kindje niet op korte termijn speelt
De vraag of Marley binnenkort een broertje of zusje krijgt, komt natuurlijk al snel voorbij. Hun antwoord is helder: voorlopig rekenen ze daar niet op. Ze hebben hun handen vol aan Marley en vinden dat op dit moment ook helemaal prima.
Die eerlijkheid valt op, juist omdat bekende koppels vaak het gevoel krijgen dat ze ‘door moeten’ naar het volgende hoofdstuk. Rowan en Astleigh lijken zich daar weinig van aan te trekken. Ze kiezen voor wat nu werkt, zonder zich te laten opjagen door verwachtingen van buitenaf.
Wat de komst van Marley met hun relatie deed
Hoewel ze dus niet meteen naar gezinsuitbreiding kijken, staan ze wel stil bij wat ouderschap met hen als stel heeft gedaan. Rowan zegt dat een kind je relatie bijna altijd verandert. Er komt ineens letterlijk een derde persoon bij, en daarmee verschuift alles.
Slapeloze nachten, extra verantwoordelijkheden, minder tijd voor elkaar: het hoort er allemaal bij. Je moet opnieuw uitvinden hoe je samenwerkt, en hoe je de kleine momenten voor jezelf bewaakt. Dat vraagt soms geduld, soms humor, en vooral veel afstemming.
Van partners naar team
Toch klinkt er bij Rowan geen spijt of klacht door. Ze benadrukt juist dat ze door Marley meer een team zijn geworden. Dat is misschien wel het mooiste effect van die nieuwe dynamiek: je draagt niet alleen liefde, maar ook taken, zorgen en keuzes samen.
Ze noemt Astleigh bovendien een hele lieve vader, waardoor de praktische last niet op één schouder terechtkomt. En dat maakt een wereld van verschil, zeker in de eerste jaren. Het is precies dat soort balans dat ervoor zorgt dat ze nu niet overhaast nóg een grote stap willen zetten.
De druk van ‘wat hoort’ laten ze liggen
In realityland lijkt het soms alsof elk stel hetzelfde pad moet volgen: verliefd, samenwonen, baby, nog een baby. Maar Rowan en Astleigh laten zien dat je het ook op je eigen tempo mag doen. Eerst wennen aan het ouderschap, eerst dromen najagen, eerst stabiliteit.
Dat betekent niet dat een tweede kindje voor altijd van tafel is. Ze zeggen vooral: nu even niet. En dat is een keuze die voor veel ouders herkenbaar is, zeker als je net een nieuw ritme hebt gevonden en je merkt hoeveel energie het kost om alles draaiende te houden.
