Het hectische vertrek, de eindeloze klussen en het wennen aan een totaal andere manier van leven: wie Bram (54) en Claudia (50) volgde in Ik Vertrek, zag een stel dat zijn droom achterna ging met de nodige hobbels onderweg. En eerlijk is eerlijk: dat leverde naast mooie plaatjes ook spanning op.
Toch is er aan de horizon iets veranderd. Niet met grote, dramatische sprongen, maar juist met kleine tekenen dat het dagelijkse leven langzaam in een ritme valt. De vraag die veel kijkers bezighoudt: hoe gaat het nu, tussen de olijfbomen in Griekenland?
Eerste gasten, eerste echte bevestiging
Inmiddels hebben Bram en Claudia hun eerste gasten ontvangen in de appartementen die ze met zoveel bloed, zweet en uren doorwerken hebben opgebouwd. Dat zijn precies de momenten waarop het kwartje bij hen lijkt te vallen: hier deden ze het voor.
Volgens het stel is het bijzonder om mensen te zien ontspannen op een plek waar zij zo lang naartoe hebben gewerkt. Niet alleen omdat het ‘gelukt’ lijkt, maar ook omdat je meteen terugkrijgt wat je erin stopt: dankbaarheid, gezelligheid en leven in de brouwerij.
Achter de schermen blijft het gewoon doorwerken
Wie denkt dat met de eerste boekingen ook de rust direct is teruggekeerd, heeft het mis. Bram en Claudia klussen nog altijd dagelijks door. De terrassen zijn aangepakt, rondom het zwembad is extra schaduw gecreëerd en de tuin krijgt langzaam maar zeker een herkenbare vorm.
Ook het ontbijt voor de gasten verzorgen ze samen, ieder met een eigen taak. Het klinkt misschien als een klein detail, maar juist daarin zit de nieuwe routine: niet meer alleen bouwen aan ‘later’, maar een ritme vinden in het nu.
Winterstorm veegt olijfoogst van tafel
Toch kwam er afgelopen winter een flinke domper. Door een zware storm ging de volledige olijfoogst verloren. Alsof dat nog niet genoeg was, moesten ongeveer honderd olijfbomen ook nog worden gesnoeid. Een klus die niet alleen tijd vreet, maar ook mentaal binnenkomt.
Bram en Claudia kijken er nuchter op terug: het was een grote operatie, maar ze proberen er vooral lessen uit te halen. In hun woorden: ze hebben er veel van geleerd. En misschien is dat wel precies wat dit avontuur vraagt: telkens opnieuw aanpassen.
Wonen in een camper, dromen in het groot
Ondanks alle vooruitgang woont het stel voorlopig nog in hun camper. Dat klinkt romantisch, maar is in de praktijk vooral behelpen terwijl je tegelijkertijd een bedrijf runt en blijft bouwen. Toch laten Bram en Claudia zich er niet door uit het veld slaan.
Ze werken stap voor stap aan hun eigen woonplek, met onder meer een badkamer en slaapkamer op de planning. En de dromen zijn er ook nog: een buitenkeuken, een moestuin en zelfs kippen. Kleine plannen die het leven daar nog ‘eigen’ moeten maken.
Langzaam wennen aan het Griekse tempo
Het leven in Griekenland bevalt ze steeds beter, juist door het rustigere ritme. Minder rennen, meer ademen. En ook de spontane contacten met mensen uit de omgeving doen hen goed. Dat sociale weefsel blijkt belangrijker dan ze vooraf misschien dachten.
In het begin botste het nog weleens met de Griekse mentaliteit; niet alles gaat er even strak volgens schema. Maar inmiddels proberen Bram en Claudia vaker iets los te laten. Ziga, ziga, noemen ze dat daar: stap voor stap, zonder paniek.
Familie blijft trekken, bezoek wordt goud waard
Toch is niet alles zon en olijfbomen. Het gemis van familie blijft een lastig punt, zeker op momenten dat je graag even terug zou willen naar ‘vertrouwd’. Juist daarom zijn bezoekjes uit Nederland extra waardevol geworden, alsof ze een stukje thuis meebrengen in de koffer.
Dochter Lisa kwam zelfs twee keer langs en kleinzoon Teun hielp mee in de olijfboomgaard. Het zijn van die momenten die alles samenbrengen: het nieuwe leven opbouwen, zonder het oude volledig los te laten. Eén ding is voor Bram en Claudia duidelijk: hun leven is echt veranderd.
