In de wereld van Nederlandse televisie en theater is een vertrouwd gezicht weggevallen. Actrice Esther Roord is op 61-jarige leeftijd overleden. Ze stierf woensdag in Amsterdam, na een periode die door mensen in haar omgeving als intens en zwaar wordt omschreven.
Het nieuws kwam naar buiten via haar mantelzorgster Birgitta Vereecke, die op verzoek van Roord het verhaal deelde. Daarmee kregen fans, collega’s en kijkers die met haar zijn opgegroeid een inkijkje in hoe haar laatste jaren eruitzagen.
Een stille terugtrekking in Amsterdam
De laatste tijd verbleef Roord in het Sarphatihuis, een monumentaal woonzorgcomplex in Amsterdam. Het is een plek met geschiedenis: ook Ramses Shaffy bracht daar zijn laatste jaren door. Roord leefde er relatief uit beeld, terwijl haar gezondheid al langer wankel was.
Volgens haar mantelzorgster ging het al een tijd niet goed. Roord had meerdere klachten waarvoor ze medicatie gebruikte. Uiteindelijk volgde een val van de trap, waarbij ze haar onderarm verbrijzelde. Vanaf dat moment stapelden de problemen zich sneller op.
Van ongeluk naar lange revalidatie
De val bleek een kantelpunt. Een langere revalidatie werd noodzakelijk en het vooruitzicht was zwaar: jaren herstel zouden het werk, dat haar leven lang een anker was geweest, vrijwel onmogelijk maken. Voor iemand die altijd op het podium stond, is dat een harde realiteit.
Roord sprak eerder openhartig over haar situatie en de impact ervan. Ze kampte daarnaast met darmproblemen en noemde de periode “heftig”. In interviews klonk ook berusting door, en het besef dat terugkeren naar toneel en set niet meer vanzelfsprekend was.
De band met Simone Kleinsma
Voor veel mensen blijft Roord onlosmakelijk verbonden met Kees & Co, waarin ze naast Simone Kleinsma te zien was. Tien jaar lang speelde ze buurvrouw Sonja, een rol die precies paste bij haar komische timing en herkenbare uitstraling op televisie.
Achter de schermen bleef de band met Kleinsma warm, zo wordt beschreven door betrokkenen. Ook toen Roord al minder zichtbaar werd in het publieke leven, bleef er contact. Die langdurige collegiale verbondenheid zegt veel over de onderlinge klik uit de serieperiode.
Waarom ze toch niet terugkeerde in 2018
Toen Kees & Co in 2018 een vervolg kreeg, zat Roord daar niet meer bij. Dat viel kijkers destijds op, juist omdat haar personage zo bij de serie hoorde. Officieel werd daar weinig breed over gecommuniceerd, waardoor het voor fans een open vraag bleef.
Terugkijkend lijkt haar gezondheid daarin een belangrijke rol te hebben gespeeld. Wie haar verhalen over herstel, pijn en beperkingen hoort, begrijpt dat de stap terug naar een intensieve tv-productie enorm groot kan zijn—zeker met een langdurig revalidatietraject op de achtergrond.
Veel meer dan alleen Sonja
Hoewel Kees & Co haar bekendste televisiewerk is, had Roord een veel bredere lijst aan rollen. Ze dook op in populaire series die generaties Nederlanders kennen, zoals Flodder, Oppassen!!!, Baantjer en Flikken Maastricht.
Het waren vaak bijrollen, maar zelden onopvallend. Roord had een manier van spelen die meteen ‘echt’ voelde: licht, menselijk en raak. Juist daardoor bleef ze hangen bij het publiek, ook wanneer ze maar een paar scènes te zien was.
Haar plek in het theater
Naast televisie stond Roord ook regelmatig op de planken. Theater was voor haar geen bijzaak, maar een belangrijk deel van haar identiteit als maker. Ze volgde een kunstopleiding en sprak met liefde over het vak, ook toen dat later steeds verder weg leek te raken.
Een hoogtepunt was haar bijdrage aan de musical Piaf, waarin ze speelde met Liesbeth List. Die prestatie leverde haar in 2009 een Musical Award op voor beste vrouwelijke bijrol in een kleine musical—een erkenning die haar vakmanschap onderstreepte.
Een bewuste laatste keuze
Na haar overlijden is ook bekendgemaakt dat Roord haar lichaam ter beschikking heeft gesteld aan de wetenschap. Het is een keuze die niet iedereen maakt, maar die vaak voortkomt uit een sterk besef van wat je nog kunt betekenen voor anderen, zelfs na het leven.
Voor nabestaanden en fans voelt het als een laatste, rustige vorm van nalatenschap: bijdragen aan kennis en onderzoek. In het licht van haar eigen gezondheidsstrijd krijgt die beslissing extra gewicht, zonder dat het sentimenteel hoeft te worden.
Wat blijft: werk, herinneringen en herkenning
Roords overlijden zal bij veel kijkers een golf aan herinneringen losmaken—aan avonden voor de televisie, herhalingen van oude series, of een voorstelling waar ze onverwacht indruk maakte. Haar werk is verspreid over decennia en leeft daardoor op meerdere plekken door.
