Wat als een doodgewone dag in huis begint, kan soms onverwachte wendingen nemen. Binnen het gezin van Carola Smit, jarenlang het gezicht van de populaire Volendamse band BZN, voltrok zich onlangs zo’n ingrijpend moment dat diepe indruk maakte.
De sfeer werd plotseling gespannen door een onverwachte noodsituatie bij haar man.
Voor Carola, inmiddels 63 jaar, riep deze gebeurtenis oude herinneringen op. Zij weet als geen ander hoe het is om plotseling door het lot te worden getroffen, nadat zij op jonge leeftijd zelf werd geconfronteerd met een ernstige medische aandoening.
Deze ervaring zorgde ervoor dat de angst en onzekerheid des te heftiger binnenkwamen toen haar partner, Herman Sier, ineens vreemde symptomen vertoonde.
Plotselinge noodsituatie in huis
De situatie escaleerde toen Herman Sier, die 73 jaar is en als stedenbouwkundige heeft gewerkt, op een dag onverwacht moeite kreeg met spreken. Voor Carola was dit direct een reden tot grote zorg, aangezien zij op haar 23ste zelf een herseninfarct kreeg en daarbij tijdelijk verlamd raakte aan één zijde van haar lichaam.
De paniek sloeg toe toen ze bij haar echtgenoot soortgelijke signalen meende te herkennen.
Zonder te twijfelen belde Carola met spoed de hulpdiensten. Herman werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht, waar een periode van onzekerheid begon. De artsen stelden pas na enkele dagen een diagnose, terwijl Carola en haar gezin in spanning afwachtten wat er precies aan de hand was.
Diagnose en behandeling
Na meerdere dagen van intensieve onderzoeken kwam het verlossende, maar tegelijkertijd verontrustende antwoord: Herman bleek te lijden aan herpes encefalitis. Deze zeldzame en ernstige hersenontsteking wordt veroorzaakt door het herpesvirus. Het is een aandoening die het hersenweefsel aantast en levensgevaarlijk kan zijn als niet tijdig wordt ingegrepen.
Herman vertelt hierover in een interview met Margriet, ruim anderhalf jaar na het incident: “Het is een gevaarlijk virus dat gelukkig met medicijnen kon worden teruggedrongen, maar het heeft wel wat hersenweefsel beschadigd.” De ziekenhuisopname duurde uiteindelijk meer dan vijf weken.
Gedurende deze tijd was volstrekt onduidelijk hoe volledig zijn herstel zou zijn en of hij de gevolgen van de ontsteking ooit helemaal te boven zou komen.
Thuiskomst en aanpassing
Na zijn ontslag uit het ziekenhuis keerde Herman terug naar huis. Daar bleef de impact van de ziekte voelbaar. “Ik moest iedereen en met name Carola opnieuw leren kennen,” blikt hij terug op deze moeilijke periode.
Het thuisfront was veranderd; zijn jongste dochter woonde nog thuis en de vertrouwde routines bestonden niet meer. Herman moest letterlijk opnieuw zijn plek binnen het gezin vinden. “Ik kon niet terugvallen op mijn oude rol of op routine, want die waren er niet meer.”
Omgaan met geheugenverlies
De gevolgen van de hersenontsteking bleken ingrijpend. Herman merkte dat zijn geheugen hem in de steek liet. Ongeveer de helft van alles wat hij meemaakte, verdween weer uit zijn herinnering. De artsen gaven aan dat het geheugenverlies waarschijnlijk blijvend zou zijn.
Deze boodschap kwam hard aan, zowel rationeel als emotioneel. “Rationeel zie ik de noodzaak daarvan in, maar emotioneel kan ik de hoop dat ik ooit nog de oude word moeilijk loslaten,” vertelt Herman openhartig.
Om met deze beperking om te gaan, moest Herman nieuwe manieren vinden om structuur aan zijn dagen te geven en fouten te voorkomen. Ondanks pogingen om zijn geheugen te trainen, bleef het resultaat beperkt. Om grip op zijn leven te houden, begon hij daarom met het bijhouden van een dagboek.
“Ik noteer wat ik doe, zodat ik het terug kan lezen.” Ook eenvoudige dingen, zoals het versturen van e-mails voor zijn vrijwilligerswerk, legt hij vast. Dit helpt hem te voorkomen dat hij onbewust dezelfde taken dubbel uitvoert.
“Die gaten in mijn geheugen zijn een beproeving. Voor mij, maar natuurlijk ook voor Carola.”
Nieuwe routines en vrijwilligerswerk
Ondanks de uitdagingen die het geheugenverlies met zich meebrengt, probeert Herman zoveel mogelijk actief te blijven. Hij is betrokken bij twee stichtingen als vrijwilliger. Bij de ene stichting vervult hij de rol van penningmeester, bij de andere werft hij fondsen.
Daarnaast kookt hij wekelijks in een bejaardentehuis. Deze activiteiten geven structuur aan zijn dagen en dragen bij aan zijn gevoel van eigenwaarde. Wel kost het hem veel energie om alles bij te houden en te onthouden wat hij heeft gedaan.
Steun en veerkracht binnen het gezin
De situatie vraagt veel van zowel Herman als Carola. Toch weten zij elkaar door moeilijke momenten heen te slepen. Ze steunen elkaar onvoorwaardelijk en proberen samen naar de toekomst te kijken. Fietsen, scrabbelen, sporten en vooral samen plezier maken vormen nog steeds een belangrijk onderdeel van hun dagelijks leven.
“Het is bij ons een hoge uitzondering als er een dag niet gelachen wordt,” vertelt het echtpaar hoopvol.
Hoewel het leven door de ziekte onherroepelijk veranderd is, zoeken Carola en Herman samen naar manieren om gelukkig te blijven. Hun gezamenlijke veerkracht en humor vormen een belangrijk wapen tegen de beperkingen die de hersenontsteking met zich meebrengt.
Leven in het nu en blijven dromen
Ondanks alles houden Carola en Herman hoop op verdere vooruitgang, ook al beseffen ze dat sommige verwachtingen moeten worden bijgesteld. Ze blijven plannen maken voor de toekomst en zoeken naar lichtpuntjes, hoe klein die soms ook zijn.
Het verhaal van het echtpaar laat zien hoe ingrijpend hersenletsel kan zijn, niet alleen voor de patiënt zelf, maar ook voor de mensen om hem heen.
Wat overheerst, is de wil om samen verder te gaan. Doorzettingsvermogen, humor en liefde vormen de bindende kracht binnen het gezin. Samen zoeken ze hun weg in een veranderde realiteit, met oog voor wat wél mogelijk is en het vermogen om elke dag opnieuw te genieten van het leven.
