Met een vastberaden blik en een hart vol hoop trok Brijan maanden geleden de loods van De Bondgenoten in. Niet alleen om de felbegeerde prijs van €100.000 binnen te slepen, maar vooral met één helder doel voor ogen: zijn dochter weer vaker kunnen zien.
Dat persoonlijke verlangen dreef hem door elke opdracht, elke uitdaging en elke tegenslag. Toen hij na vijftien cycli als winnaar uit de bus kwam, leek het geluk eindelijk aan zijn zijde te staan. Toch blijkt de realiteit veel ingewikkelder en emotioneel zwaarder dan verwacht.
Een kille boodschap na de winst
Meteen na zijn overwinning besloot Brijan contact te zoeken met de moeder van zijn dochter. De reactie die hij kreeg, sneed dwars door zijn hart. “Ik heb wel nog berichten gestuurd en videoboodschappen en ik heb een bericht teruggekregen van de moeder van mijn dochter en zij zei dat mijn dochter mij niet meer wil zien of videobellen en ze wilde niet dat ik daar langskwam,” deelt hij openhartig in een gesprek met RTL Boulevard.
Hoewel het hem zwaar valt, blijft hij strijdvaardig. “Dus daar ben ik nog steeds mee bezig om te kijken hoe ik dat wel kan regelen. Ik heb wel teruggestuurd dat ik het daar niet mee eens ben.”
Alles draait om zijn dochter
Voor Brijan is het duidelijk dat zijn deelname aan De Bondgenoten nooit alleen over het prijzengeld ging. “Ik heb juist gestreden in de loods om naar mijn dochter toe te gaan. Mijn dochter is mijn alles, ook voor de loods. Ik wil haar gewoon zien en in mijn armen hebben en daar ben ik voor aan het strijden.”
Ondanks eerdere juridische stappen en gesprekken met advocaten die weinig opleverden, weigert hij op te geven. “Advocaten heb ik al heel vaak geprobeerd, dat heeft tot nu toe nog niets opgeleverd. Maar dat blijf ik gewoon proberen. Ik heb zelfs John van den Heuvel een bericht gestuurd. Dan misschien maar zo. Ik doe er alles aan om mijn dochter weer te kunnen zien.”
Onbegrip en verwarring over de situatie
Brijan probeert te begrijpen wat er precies speelt, maar tast nog in het duister. Volgens hem zou het kunnen dat zijn dochter beïnvloed is. “Mijn dochter is 8 en er kan haar natuurlijk van alles ingefluisterd zijn, dat weet ik niet. Mijn dochter komt niets te kort.
Als moeder doet ze het verder wel goed, maar ik vind wel dat als je haar de andere ouder niet laat zien, dat vind ik geen goede opvoeding. Maar ik zou niet weten of dat echt van mijn dochter af zou komen. Ik denk echt van niet.” Zijn woorden laten zien hoe verscheurd hij zich voelt, tussen begrip en wanhoop, liefde en frustratie.
Emotionele last blijft zwaar op zijn schouders drukken
Het verdriet over het gemis van zijn dochter is iets wat Brijan al jaren met zich meedraagt. “Het is heel zwaar. Ik heb jaren geleden het er heel erg moeilijk mee gehad. Daar heb ik toen ook hulp voor moeten zoeken.”
Toch probeert hij zich vast te klampen aan het positieve. “En nu probeer ik alles positief te zien in het leven en alles wat ik van mijn dochter kan en zie horen, al is het maar een fotootje, daar ben ik gewoon al heel blij mee. Maar ik geef niet op tot ik haar wel gezien heb.” Zijn woorden zijn doordrenkt van liefde, hoop en vastberadenheid.
