In de wereld van glitter, optredens en volle agenda’s lijkt het leven van een artiest soms alsof het altijd doorgaat. Maar achter de schermen zijn er ook van die stille vragen die ineens blijven hangen. Bij John de Bever is dat er zo eentje: had hij ooit vader willen worden?
Het is niet het soort onderwerp dat je verwacht bij de zanger die bekendstaat om zijn vrolijke meezingers en zijn open, nuchtere uitstraling. Toch vertelt John in een gesprek met Weekend dat hij de laatste jaren af en toe terugdenkt aan een keuze die hij nooit echt heeft gemaakt.
Een gedachte die bleef terugkomen
John de Bever vertelt dat hij al rond zijn veertigste weleens nadacht over kinderen. Niet als dramatische twijfel, maar als iets dat zo nu en dan voorbij kwam. Twintig jaar geleden was het dus al een thema, al stond het toen niet continu op de voorgrond.
Rond zijn vijftigste werd dat gevoel sterker. Dat moment waarop je merkt dat de tijd sneller gaat dan je dacht, lijkt bij hem iets losgemaakt te hebben. Hij omschrijft het als een punt waarop hij dacht: “verdomme”. Niet per se spijt, eerder een soort besef.
Nu is hij 61: ‘Te oud voor een kind’
Inmiddels is John 61 en zegt hij eerlijk dat hij zichzelf te oud vindt om nog aan kinderen te beginnen. Hij legt dat heel direct uit: een kind moet volgens hem geen vader van zestig hebben. Die gedachte voelt voor hem niet eerlijk richting het kind.
John en zijn partner Kees zijn samen, en John benoemt daarbij ook dat ze als homostel destijds niet vanzelfsprekend in zo’n traject belandden. Hoe dan ook: hij zegt dat hij er niet wakker van ligt, maar dat maakt de gedachte niet helemaal weg.
De ‘wat als’-vraag blijft soms knagen
Hoewel hij niet spreekt van diepe spijt, geeft John toe dat hij weleens denkt aan hoe het had kunnen lopen. “Als ik vroeger wist wat ik nu weet, had ik het misschien wel gedaan,” vertelt hij. Dat is zo’n zin die veel ruimte laat voor gevoel.
Het is vooral die ‘wat als’-vraag die af en toe opduikt. Niet dagelijks en niet als pijnpunt, maar als een klein zijspoor in gedachten, bijvoorbeeld wanneer leeftijdsgenoten opa worden of wanneer hij om zich heen ziet hoe gezinsleven iemand kan veranderen.
LEES OOK:Mysterie rond vertrek Valentijne uit De Bondgenoten lijkt opgelost: ‘Er speelde veel meer’
‘De Bevers sterven wel uit’
John trekt er ook een nuchtere conclusie uit: er komt geen John de Bever junior meer. “De Bevers sterven wel uit,” zegt hij. Het klinkt grapachtig, maar het legt tegelijk bloot dat hij wel degelijk beseft wat het betekent om geen kinderen te hebben.
En toch relativeert hij het ook meteen. Hij lijkt het te benaderen zoals hij veel in het leven benadert: accepteren wat er is, niet blijven hangen in gemis. Het is zoals het is, zegt hij, en uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen pad.
Waarom hij in deze tijd ook opgelucht is
Opvallend is dat John óók een andere kant benoemt: hij is ergens blij dat hij geen kinderen heeft in deze tijd. Niet omdat hij kinderen niet leuk vindt, maar omdat hij denkt dat hij zelf te bezorgd zou zijn. De wereld voelt soms simpelweg onrustig.
Hij zegt dat hij waarschijnlijk panisch zou worden bij het idee dat er iets kan gebeuren en dat hij een kind dan te beschermend zou opvoeden. Daarmee schetst hij een herkenbaar beeld: sommige mensen zouden fantastische ouders zijn, juist omdat ze zóveel geven—maar dat kan ook zwaar zijn.
Een druk leven zonder kinderen
Dat John en Kees geen kinderen hebben, betekent niet dat hun leven stil staat. Integendeel: ze hebben genoeg te doen en blijven volop in beweging. De agenda van de zanger zit al jaren vol met werkzaamheden, optredens en mediamomenten.
Daarnaast lieten ze onlangs weten aan een bioscoopfilm te werken. Daarmee lijkt er opnieuw een groot project aan te komen, iets dat weer een andere kant van hun leven laat zien. Hun focus ligt dus niet op wat er ontbreekt, maar op wat er nog gemaakt kan worden.
Het gesprek dat meer mensen herkennen
Wat Johns verhaal interessant maakt, is dat het uiteindelijk groter is dan alleen zijn persoonlijke situatie. Veel mensen herkennen dat moment waarop je terugkijkt en denkt: had ik het anders gedaan als ik toen wist wat ik nu weet? Het hoeft geen spijt te zijn om toch te raken.
