De impact van een ingrijpende ziekte binnen een gezin laat diepe sporen achter. Zeker wanneer het om een ouder gaat die jarenlang wordt verzorgd door een partner, zoals John de Bever van dichtbij meemaakte.
De manier waarop de populaire zanger met deze periode is omgegaan, en hoe hij nu terugkijkt op zijn eigen toekomst, roept veel vragen en emoties op.
Voor John de Bever was het een periode vol gemengde gevoelens: enerzijds de liefdevolle herinneringen aan zijn moeder en de zorg die zij kreeg, anderzijds het verdriet en de zwaarte die de ziekte alzheimer met zich meebracht.
De ervaringen uit zijn gezin laten hem tot op de dag van vandaag niet los en spelen een grote rol in de manier waarop hij naar zijn eigen leven kijkt.
John de Bever openhartig over zijn angsten
De ziekte van zijn moeder heeft John de Bever diep geraakt. Op 65-jarige leeftijd kreeg zij de diagnose alzheimer. Acht jaar lang stond haar echtgenoot, Johns vader, aan haar zijde als mantelzorger, totdat zij uiteindelijk overleed.
De zanger vertelt in een gesprek met LINDA. openhartig over de invloed die deze periode op hem heeft gehad en over de gedachten die hij sindsdien heeft over zijn eigen toekomst.
John blikt met warmte terug op de tijd dat zijn moeder nog leefde, maar benadrukt ook dat hij van dichtbij heeft gezien hoe zwaar deze ziekte kan zijn. Hij geeft aan dat de situatie hem aan het denken heeft gezet over wat hij zelf zou willen als hij ooit met alzheimer te maken zou krijgen.
‘Geef mij dan maar een spuitje’
In het interview vertelt John de Bever dat hij niet zou willen dat zijn man Kees voor hem moet zorgen op de manier waarop zijn vader dat voor zijn moeder heeft gedaan. “Als ik zelf alzheimer zou krijgen, geef mij dan maar een spuitje.
Ik zou niet willen dat mijn man Kees voor mij moet zorgen zoals mijn vader voor mijn moeder heeft gezorgd,” aldus de zanger. Deze uitspraak, openlijk en confronterend, maakt veel los bij mensen die zich herkennen in de zware mantelzorg voor een dierbare met dementie.
Een verblijf in een verzorgingshuis is voor John ook geen prettig vooruitzicht. Hij herinnert zich nog goed hoe hij als kind zijn opa bezocht in een verzorgingshuis en hem telkens weer achter een glazen deur moest achterlaten.
Die herinnering noemt hij verschrikkelijk. “Ik weet nog goed dat ik vroeger mijn opa opzocht in een verzorgingshuis en hem daarna achter zo’n glazen deur moest achterlaten. Dat vond ik verschrikkelijk.”
De gevolgen van alzheimer van dichtbij
Hoewel Johns moeder ondanks haar ziekte nog plezier kon beleven aan het leven, heeft hij ook bij anderen gezien hoe ingrijpend alzheimer kan zijn. “Mijn moeder had nog plezier in het leven, maar ik heb bij anderen gezien hoe verschrikkelijk deze ziekte kan zijn,” legt hij uit.
Juist door deze ervaringen weet John heel helder wat hij wel en niet zou willen als het zijn eigen toekomst betreft.
De situatie binnen zijn gezin heeft hem niet alleen laten zien hoe zwaar de zorg kan zijn, maar ook hoeveel respect en bewondering hij heeft voor zijn vader. Acht jaar lang zorgde Johns vader voor zijn echtgenote, zonder haar anders te behandelen.
“Hij heeft haar altijd als zijn vrouw behandeld, niet ineens als een kind,” benadrukt John. Daarmee geeft hij aan hoeveel liefde en toewijding er in het gezin aanwezig was, ondanks de moeilijke omstandigheden.
Bijzondere band tussen moeder en zoon
Zijn moeder bleef tot haar overlijden thuis wonen, zoals zij zelf graag wilde. Ondanks de zware zorg die dit met zich meebracht, kijkt John terug op veel mooie momenten. Hij vertelt dat hij haar elke dag bezocht en samen met haar op pad ging.
“We gingen samen winkelen en aten regelmatig een broodje,” aldus de zanger. Deze dagelijkse kleine uitjes zorgden voor waardevolle herinneringen in een moeilijke tijd.
De keuze om zijn moeder thuis te laten wonen, is volgens John altijd de wens van zijn moeder geweest. Met trots vertelt hij hoe het gezin erin slaagde haar die wens te vervullen, ondanks alle uitdagingen.
Dat de periode niet alleen zwaar maar ook waardevol was, blijkt uit de warme verhalen die John deelt over de tijd samen met zijn moeder.
Respect voor zijn vader
John spreekt vol bewondering over zijn vader, die acht jaar lang voor zijn vrouw bleef zorgen. Hij benadrukt dat zijn vader zijn moeder altijd als partner is blijven behandelen en haar nooit als een kind is gaan zien, ondanks de ziekte.
Die houding heeft diepe indruk op John gemaakt en is iets waar hij nog altijd veel respect voor heeft.
De manier waarop zijn vader met de situatie omging, heeft John geïnspireerd, maar ook doen beseffen dat hij zelf niet hetzelfde van zijn eigen partner zou willen vragen. Het idee dat zijn man Kees ooit in een vergelijkbare positie zou komen, vindt hij moeilijk te verdragen.
Vandaar zijn uitgesproken wens om, mocht hij zelf ooit alzheimer krijgen, niet op dezelfde manier verzorgd te hoeven worden.
Een open gesprek over de toekomst
De openheid waarmee John de Bever spreekt over zijn gevoelens en wensen rondom zijn eigen toekomst, raakt veel mensen. Zijn ervaringen met de ziekte van zijn moeder en de zorg van zijn vader hebben hem gevormd en doen hem nadenken over wat voor hem belangrijk zou zijn.
Het gesprek over euthanasie en de keuze om niet langdurig afhankelijk te willen zijn van anderen, zoals hij dat bij zijn ouders heeft gezien, is een onderwerp dat hij niet uit de weg gaat.
Met zijn openhartige uitspraken geeft John de Bever een stem aan een gevoel dat veel mensen herkennen: het verlangen om waardig ouder te worden en de angst om controle te verliezen als gevolg van een ziekte als alzheimer.
Zijn verhaal maakt duidelijk hoe ingrijpend deze ervaring is, niet alleen voor de patiënt zelf maar ook voor de directe omgeving.
