Het lijkt soms alsof het privéleven van André Hazes nooit echt tot rust komt. Zelfs nu hij en Monique Westenberg al een tijd hun eigen weg gaan, blijft hun gezin onderwerp van gesprek. Niet omdat er ruzie is, maar juist omdat ze zo zichtbaar proberen te laten zien dat het ook anders kan.
En toch: achter die rustige buitenkant speelt er iets dat voor veel ouders herkenbaar is. Er zijn namelijk zorgen over hun zoon Dré, negen jaar oud, en hoe hij zich staande houdt in een periode waarin er veel verandert.
Een breuk die niet ineens ‘klaar’ is
André en Monique zijn inmiddels ongeveer een jaar uit elkaar. Daarmee kwam een einde aan een relatie die jarenlang als een soort knipperlicht werkte: aan, uit, weer aan. Voor de buitenwereld vaak drama, voor hen vooral een zoektocht naar wat wél werkt.
Volgens Story verloopt het co-ouderschap opvallend harmonieus. Dat is logisch als je bedenkt dat hun zoon altijd de gezamenlijke noemer is gebleven. Monique vertelt in Fabulous Mama dat ze vooral heeft geprobeerd stevig te blijven, hoe moeilijk het soms ook was.
Monique kiest voor stabiliteit voor Dré
In het interview zegt Monique iets wat blijft hangen: als Dré later terugkijkt, hoopt ze dat hij kan zeggen dat zijn moeder er altijd was. Dat klinkt simpel, maar in de praktijk is het vaak keihard werken.
Die inzet bleef niet onopgemerkt. Monique kreeg onlangs zelfs de titel Solo Mom of the Year. Niet als trofee voor ‘alles alleen doen’, maar als erkenning dat ze in een turbulente periode toch rust, ritme en aandacht bleef organiseren.
Jaren vol ups en downs onder een vergrootglas
De relatie van André en Monique stond al jaren in de schijnwerpers. Sinds André in 2014 bekendmaakte verliefd te zijn op de zestien jaar oudere Monique, was hun liefdesleven steeds nieuws: romantiek, breuken en verzoeningen wisselden elkaar af.
Daarbij speelden volgens eerdere berichtgeving ook zwaardere onderwerpen mee, zoals struggles met drank, drugs en affaires. Toch bleven ze elkaar steeds weer vinden, mede omdat ze samen een gezin vormden en hun band, hoe ingewikkeld ook, nooit echt verdween.
Niet meer samenwonen, wel samen ouders
De laatste jaren woonden ze al niet meer onder één dak. Monique bleef met Dré in Berkel en Rodenrijs, terwijl André een huis kocht in Wilnis. Dat klinkt als afstand, maar in de praktijk bleven ze nauw betrokken bij elkaar.
Juist die constructie lijkt te hebben geholpen in de overgang naar co-ouderschap. Niet opeens van ‘samen’ naar ‘niets’, maar stap voor stap naar een nieuwe vorm. Voor een kind kan dat verschil maken: het voelt minder als een breuklijn.
Het moment waarop Dré het te horen kreeg
Vorig jaar, tijdens een gezamenlijke vakantie naar Florida, besloten André en Monique hun zoon te vertellen dat ze definitief uit elkaar gingen. André vertelde eerder dat ze dat bewust op vakantie deden, om Dré te laten zien dat ze nog steeds normaal met elkaar omgaan.
Dat is een detail dat veel zegt: niet alleen de boodschap, maar vooral de setting. Een kind onthoudt niet alleen woorden, maar ook sfeer. Een veilige omgeving kan ervoor zorgen dat zo’n gesprek minder ‘eindpunt’ voelt.
Nieuwe liefde en de afspraak over introduceren
Na de breuk vond André opnieuw liefde, met Noa Braaf, de dochter van volkszanger Denny Braaf. Voor Monique was dat, zo vertelt ze, geen makkelijke realiteit. Zeker omdat het allemaal relatief snel na de definitieve breuk speelde.
Tegelijk hadden André en Monique eerder afspraken gemaakt over nieuwe partners: minimaal een jaar wachten voordat Dré écht kennismaakt met iemand nieuws. Die afspraak moest vooral één ding beschermen: de rust en voorspelbaarheid voor hun zoon.
De eerste echte kennismaking met Noa
Dat moment lijkt nu aangebroken. André zei in Shownieuws dat Noa binnenkort uitgebreid kennismaakt met Monique en Dré. Eerst bij hen thuis, en daarna staat er zelfs een gezamenlijk bezoek aan Disneyland op de planning.
Opvallend is hoe ontspannen Monique naar eigen zeggen is. Ze noemt Noa “een normale, leuke meid” en verwacht dat Dré prima met haar zal kunnen opschieten. Het klinkt als een volwassen houding, met het belang van hun kind voorop.
Verbonden blijven, ook zonder relatie
Hoewel het liefdeshoofdstuk dicht is, voelt Monique zich nog steeds in zekere zin verbonden met André. “We blijven toch verbonden”, zegt ze. Dat is natuurlijk ook zo: niet alleen door Dré, maar ook door hun gezamenlijke geschiedenis.
Voor co-ouderschap is dat belangrijk. Niet per se vriendschap, maar wel respect en communicatie. Een kind merkt snel genoeg of ouders elkaar kunnen verdragen of dat er spanning in de lucht hangt, zelfs als niemand dat uitspreekt.
De zorgen die nu boven komen drijven
Toch is er niet alleen maar goed nieuws. Er zijn zorgen rondom Dré. Op school kreeg hij steeds meer last van concentratieproblemen. Uiteindelijk werd ADHD vastgesteld. Dat is geen ‘etiket’, maar een verklaring voor gedrag dat al langer aandacht vroeg.
Voor ouders kan zo’n diagnose tegelijk opluchting en verdriet zijn. Opluchting omdat je eindelijk begrijpt waar iets vandaan komt; verdriet omdat je je kind ziet worstelen. Monique vertelt dat ze deze periode als intens heeft ervaren.
De moeilijke keuze voor medicatie
De stap naar medicatie vond Monique zwaar. Ze zei dat ze er “huilend ja” tegen heeft gezegd. Dat is een eerlijk beeld van hoe dubbel zo’n besluit kan voelen, zeker als je kind nog zo jong is.
Toch ziet ze inmiddels dat Dré baat heeft bij de behandeling. Meer focus, meer rust, minder strijd. En misschien nog wel het belangrijkste: minder het gevoel dat hij steeds ‘achterloopt’ op verwachtingen die voor hem simpelweg anders werken.
Een team langs het voetbalveld
Monique benadrukt dat communicatie de basis is van hun co-ouderschap. Ze schetst een beeld dat veel mensen meteen begrijpen: samen langs het voetbalveld staan, samen aanwezig zijn. Niet als stel, maar als ouders die hun kind samen dragen.
Volgens haar is dát het fijnst voor Dré: dat hij voelt dat zijn ouders een team zijn. Het is een simpele zin, maar er zit een hele wereld onder. Een kind hoeft niet te kiezen, niet te balanceren, niet te sussen.
En nu: rust bouwen, stap voor stap
De komende periode wordt voor André, Monique en Dré waarschijnlijk er één van wennen. Wennen aan een nieuwe dynamiek, aan Noa’s plek in André’s leven, en aan de manier waarop Dré met zijn ADHD omgaat in het dagelijks ritme.
