De verhuisdozen zijn uitgepakt, de eerste weken zitten erop en toch voelt niet alles meteen vertrouwd. De familie Blom uit Een huis vol is onlangs neergestreken in een nieuw dorp, met meer ruimte en nieuwe kansen, maar ook met afscheid in het hart.
De kijker zag de afgelopen tijd al hoe druk het leven bij de Bloms kan zijn. En juist daarom is het extra opvallend hoe snel ze deze grote stap hebben gezet, midden in een periode die toch al bol stond van veranderingen.
Een groter huis, een nieuwe start
Maarten vertelt dat het nieuwe huis vooral heel goed voelt, simpelweg omdat het zoveel meer ruimte biedt. Het gezin verhuisde van Bodegraven naar Waddinxveen en ging daarmee van 103 vierkante meter naar zo’n 170.
Dat verschil merk je volgens hem in alles: meer plek voor de kinderen, meer rust in huis en eindelijk ademruimte in het dagelijks leven. Na jaren met z’n allen op elkaar, is het ook praktisch een enorme winst.
Toch ook heimwee na het afscheid
Gerdine is blij met de warme ontvangst in Waddinxveen, maar geeft eerlijk toe dat verhuizen niet alleen maar leuk is. Ze laat ook een dorp achter waar ze zich thuis voelde, met fijne mensen en vertrouwde routines.
Dat zorgt voor een beetje heimwee, zeker in momenten waarop je ineens beseft dat je niet even ‘naar het oude’ terugloopt. Het nieuwe is leuk, maar het oude had ook iets heel dierbaars.
Tekst gaat verder onder de video
Nieuwe scholen, nieuwe gewoontes
Voor vier van de kinderen betekende de verhuizing ook een overstap naar een andere school. Maarten erkent dat dat best even schakelen was, want nieuwe klassen, nieuwe vrienden en een ander ritme vragen tijd.
In een groot gezin werkt zo’n verandering vaak door op iedereen. Als één kind moet wennen, voelt de rest dat ook. Het is dus niet alleen verhuizen van spullen, maar ook van je hele leven.
Alles tegelijk: dat past bij de Bloms
Dat de beslissing om kort na de geboorte van een kindje te verhuizen nogal pittig klinkt, begrijpt Maarten wel. Tegelijk zegt hij dat het typisch ‘Blom’ is: ze doen veel dingen tegelijk, omdat het leven toch al in volle vaart doorgaat.
Gerdine herkent dat meteen. Ze zegt dat prioriteiten stellen niet haar sterkste kant is en dat ze eerder bezig is met de leuke details: kleuren, sfeer en aankleding, terwijl de basis soms nog niet helemaal af is.
Duidelijke taakverdeling in huis
Binnen het gezin is de rolverdeling duidelijk, vertellen ze. Gerdine bedenkt de ideeën, Maarten voert ze uit. In oktober kregen ze de sleutel en gingen ze direct aan de slag, zonder lange pauze of ‘eerst even landen’.
De planning was strak: in januari verhuisden ze al. En alsof dat niet genoeg was, kwam er ook nog een aanbouw bij én timmerde Maarten acht slaapkamers. Het huis moest in korte tijd echt gezinsproof worden.
Negentig uur per week naast zijn werk
Maarten vertelt open dat het een hectische periode was. Er moest enorm veel gebeuren en hij maakte soms werkdagen van 90 uur per week, terwijl hij daarnaast ook gewoon zijn werk als pastoor had.
Het zijn van vader in een groot gezin is al een dagtaak, laat staan met een verbouwing erbovenop. Dat zo’n tempo niet eindeloos vol te houden is, spreekt voor zich, maar het moest nú gebeuren.
Nu pas komt er weer rust
Inmiddels is er meer ruimte in het hoofd én in het huis. Ze zitten nu in mei, hebben wat kunnen bijkomen, slapen weer beter en zijn langzaam weer op adem aan het komen na maanden vol geregel en geklus.
De komende tijd zal vooral draaien om verder wennen: aan het dorp, aan nieuwe routes, nieuwe gezichten en het nieuwe huis dat stap voor stap steeds meer ‘hun plek’ wordt.
