Charles Groenhuijsen heeft zijn deelname aan Het Perfecte Plaatje op Reis met veel enthousiasme beleefd, ook al eindigde zijn avontuur eerder dan gehoopt. De voormalig Amerika-correspondent ontdekte tijdens het programma een compleet nieuwe passie en keek met plezier terug op de intensieve fotografische uitdagingen.
Toch verliep niet alles vlekkeloos. De 72-jarige journalist vertelt openhartig dat hij tijdens een opdracht volgens de jury een stap te ver ging. Die kritiek zette hem aan het denken, maar veranderde niets aan zijn enthousiasme voor fotografie.
Van iPhone-foto’s naar een serieuze camera
Charles Groenhuijsen reisde jarenlang de wereld over als Amerika-correspondent en journalist voor verschillende Nederlandse radio- en televisieprogramma’s. Nog altijd wordt hij regelmatig gevraagd om ontwikkelingen uit de Verenigde Staten te duiden.
Een carrière achter de camera had hij echter nooit voor zichzelf uitgestippeld. Voor zijn deelname aan Het Perfecte Plaatje op Reis beperkte hij zich vooral tot snelle vakantiekiekjes met zijn telefoon. Dat veranderde tijdens de opnames volledig.
“Ik was echt zo’n luie iPhone-kiekjesschieter”, biecht Charles in gesprek met Veronica Superguide op. “Maar inmiddels heb ik zelf een camera gekocht. Wel een kleinere versie van die loodzware joekels waar we in het programma mee moesten zeulen, hoor.” De ervaring smaakte duidelijk naar meer. Inmiddels neemt hij zijn camera regelmatig mee om ook buiten het programma mooie beelden vast te leggen.
Journalistieke regels botsten met creatieve vrijheid
De overstap van journalistiek naar creatieve fotografie bleek groter dan Charles vooraf had verwacht. Tijdens zijn jaren als verslaggever stond objectiviteit altijd voorop. Een foto moest de werkelijkheid tonen zoals die was.
Het aanpassen van beelden hoorde daar simpelweg niet bij. Juist daarom voelde de creatieve vrijheid binnen Het Perfecte Plaatje op Reis in het begin behoorlijk onwennig.”Jarenlang was ik verslaggever bij het NOS journaal. Dan leg je de keiharde werkelijkheid vast.
Rommelen met het beeld of de boel manipuleren is dan een doodzonde; je laat de realiteit zien zoals-ie is.” Binnen het programma golden echter heel andere regels. Bewerken hoorde juist bij het creatieve proces en deelnemers kregen de ruimte om hun eigen artistieke visie toe te voegen.
Jury vond dat Charles te ver ging
Charles besloot die creatieve vrijheid volop te benutten. Tijdens de nabewerking verwijderde hij verschillende storende elementen uit zijn foto’s om het eindresultaat sterker te maken. Daarmee ontdekte hij een kant van fotografie die hij vanuit zijn journalistieke achtergrond nauwelijks kende.
Toch bleek er ook binnen die vrijheid een grens te bestaan.”Ik heb hier en daar een storende brommer, scooter of ander object uit mijn foto weggesneden. Dat is wel even andere koek! In dit programma mág je manipuleren, je mag je eigen draai aan de realiteit geven.
Al sloeg ik weleens door. De jury vond een keer dat ik in de nabewerking te ver was gegaan. Hadden ze gelijk in ook, dus het blijft ook oppassen.” Charles erkent zonder moeite dat de jury volgens hem een terecht oordeel velde.
Fotografie bleek zwaarder dan verwacht
Niet alleen de nabewerking vroeg veel aandacht. Ook het maken van de perfecte foto kostte aanzienlijk meer energie dan Charles vooraf had verwacht. Tijdens iedere opdracht moest hij voortdurend nadenken over licht, compositie, instellingen en timing. Die constante concentratie maakte de opdrachten verrassend intensief.
“Je moet aan zóveel dingen tegelijk denken, je hoofd staat werkelijk nooit stil en je wil simpelweg niet afgaan. Na een uurtje shooten was ik echt he-le-maal kapot.” De voormalig journalist merkte dat fotografie veel meer inhoudt dan simpelweg op het juiste moment afdrukken. Achter iedere geslaagde foto schuilt volgens hem een ingewikkeld proces.
Vroeg afscheid zonder spijt
Ondanks zijn inzet kwam het avontuur voor Charles al in de derde aflevering ten einde. Hij werd de eerste kandidaat die het programma moest verlaten. De uitschakeling voelde voor hem echter niet onterecht. Hij kon goed inschatten dat verschillende medekandidaten over meer fotografisch talent beschikten en accepteerde zijn vertrek daarom sportief.
“Ik moet constateren dat een aantal mensen die in deze groep zitten beter kunnen fotograferen dan ik”, zei hij na zijn uitschakeling. “Wie weet dat ik ooit nog een heel behoorlijke fotograaf word. In ieder geval weet ik zeker dat ik er heel veel pret aan beleef. En een fantastische week heb gehad.” Ook over zijn deelname zelf bleef hij uitgesproken positief. “Ik had het in geen 60 jaar willen missen.”
Camera gaat nog altijd mee op reis
Hoewel zijn televisieavontuur inmiddels achter hem ligt, is de liefde voor fotografie gebleven. Charles pakt zijn camera tegenwoordig regelmatig tijdens vakanties. Vooral in Frankrijk en Noord-Spanje zoekt hij graag naar mooie locaties om nieuwe foto’s te maken. Daarbij geniet hij vooral van de rust en de vrijheid om alles op zijn eigen manier aan te pakken.
“In Frankrijk en Noord-Spanje kun je fantastische plaatjes schieten. Maar nu wel lekker op mijn eigen tempo. Zónder dat Tijl Beckand met een cameraploeg in mijn nek staat mee te kijken.” Daarmee sluit Charles een bijzondere televisie-ervaring af die hem niet alleen nieuwe herinneringen, maar ook een blijvende hobby heeft opgeleverd.
