Marc-Marie Huijbregts dook vol enthousiasme het Vlaamse avontuur van De verraders in, maar zijn verblijf in het kasteel bleek korter dan menigeen had verwacht. Toch klinkt er geen spoor van chagrijn in zijn terugblik: in de podcast Marc-Marie & Isa vinden iets vertelt hij juist met zichtbaar plezier over zijn exit, inclusief het theatrale afscheid waar hij zelf nog om kan lachen.
Wie Marc-Marie een beetje kent, weet dat hij zelfs van ongemak nog iets vermakelijks weet te maken. En precies dat gebeurde ook in België, waar hij drie afleveringen lang mocht ‘meespelen’ als verrader. Wat er achter de schermen gebeurde, bleek minstens zo bizar als wat kijkers op televisie te zien kregen.
Een aankomst die meteen voelt als televisie-magie
Voor Marc-Marie begon het spel niet met een handdruk of een groepsfoto, maar met een blinddoek. Vanuit de Ardennen werd hij in een auto gezet en zonder precies te weten waar hij naartoe ging, richting het kasteel gereden. Alsof dat nog niet filmisch genoeg was, belandde hij ook nog in een doodskist.
Pas toen hij eruit mocht, zag hij voor het eerst zijn medekandidaten. Dat eerste moment zorgde meteen voor verwarring: Marc-Marie dacht Evi Hanssen te herkennen, maar keek in werkelijkheid Goedele Liekens aan. Een kleine misser, maar wel eentje die de toon zette voor een avontuur vol gekke wendingen.
De eerste momenten in de groep: en tóch ging het al schuiven
Eenmaal op de binnenplaats begon het aftasten: wie is wie, wie kun je vertrouwen en hoe houd je je gezicht in de plooi? Marc-Marie zegt achteraf dat het daar al een beetje misging. In zijn woorden: daar startte hij eigenlijk al zijn eigen ‘Waterloo’.
Tijdens de opdracht met de doodskisten won Marc-Marie namelijk een schild, een belangrijk voordeel in het spel. Alleen: hij hield het stil. Hij zag dat niemand echt oplette toen hij het pakte, en besloot het geheim te bewaren. Dat leek slim, maar zou later een eigen leven gaan leiden.
Waarom hij één persoon wél in vertrouwen nam
Toch vertelde Marc-Marie het uiteindelijk aan één kandidaat: Ruben Van Gucht. Achteraf noemt hij dat zonder omwegen een domme zet. Niet omdat Ruben iets ‘fout’ deed, maar omdat Marc-Marie zelf terugkijkend niet snapt waarom hij juist hem erbij betrok.
De verklaring is vooral menselijk: hij kende nauwelijks iemand en zocht houvast. Wanneer je in zo’n spel belandt, tussen mensen die elkaar soms al jaren van televisie kennen, kan één vertrouwenspersoon voelen als een reddingsboei. Alleen kan die reddingsboei je óók meetrekken.
Het verborgen schild werd een bliksemafleider aan de ronde tafel
Bij de ronde tafel bleef Marc-Marie zijn schild verbergen. Intussen ging de groep driftig op zoek naar een ‘vijfde schild’ dat nergens opdook. Dat leverde onbewust een flinke afleidingsmanoeuvre op, want het gesprek ging ineens niet alleen meer over verdachten, maar ook over dat mysterieuze voordeel.
Marc-Marie noemt het zelf bijna alsof hij zich opofferde. Door dat schild geheim te houden, ontstond er verwarring in de groep, wat hem als verrader op korte termijn in de kaart kon spelen. Tegelijk maakte het hem ook kwetsbaar, omdat geheimen in De verraders nooit lang veilig blijven.
Geen spijt: “anders was ik er als eerste uitgevlogen”
Ondanks alles is Marc-Marie opvallend tevreden over hoe het liep. Hij gelooft oprecht dat zijn tactiek hem tijd heeft gekocht. Als hij het anders had aangepakt, zegt hij, was hij waarschijnlijk al veel eerder gesneuveld. Nu hield hij het tot aflevering drie vol, en dat voelt voor hem als winst.
Vooral in de beginfase van het spel is het lastig om ‘onder de radar’ te blijven, juist omdat er nog nauwelijks aanwijzingen zijn. Dan gaat het snel op gevoel, op eerste indrukken en op wie net iets te nerveus lacht of te stil is. En dat kan iedereen zijn—dus ook jij.
De ochtend van de exit: hij voelde het aankomen
Op de dag dat het misging, had Marc-Marie al door dat het spannend werd. In de podcast vertelt hij dat hij die ochtend dacht: dit gaat fout. En als hij dan toch moest vertrekken, dan liever met een beetje show dan met een zuur gezicht en een korte knik.
Daarom maakte hij er een klein optreden van. Hij wilde, nog vóór hij eruit ging, dat de anderen hem een beetje zielig zouden vinden. Dus deed hij alsof hij ging huilen. Vervolgens hield hij de groep nog even vast met woorden als: “Ik ga jullie allemaal persoonlijk missen.”
Een theatrale ontknoping waar zelfs hij van genoot
Het mooie aan Marc-Marie is dat hij altijd aanvoelt wanneer hij timing moet inzetten. Net toen iedereen dacht dat de emoties het wonnen, draaide hij het moment om en onthulde hij dat hij daadwerkelijk een verrader was. Volgens hem kregen ze ‘met z’n allen een hartaanval’.
Dat is natuurlijk Marc-Marie-taal: licht over de top, maar precies daardoor zo beeldend. En vooral: hij vond het zelf geslaagd. Met die exit kan hij prima leven, zegt hij. Vroeg eruit, ja, maar wel met een afscheid dat mensen bijblijft.
Terugkijken met plezier: kort, maar zeker niet saai
Hoewel zijn avontuur in het kasteel snel eindigde, kijkt Marc-Marie er met plezier op terug. Misschien juist omdat het compact bleef: drie afleveringen, maar wel drie afleveringen vol rare opdrachten, sociale spanning en momenten waarop je jezelf betrapt op gedrag dat je thuis nooit zou vertonen.
De verraders blijft een format dat draait op psychologie, groepsdynamiek en het vermogen om geloofwaardig te blijven terwijl je iets achterhoudt. Marc-Marie liet zien dat hij dat spel durft te spelen—en dat hij zelfs bij een vroege exit nog de regie pakt over zijn eigen verhaal.
